GSM: 0.542.535 51 71   |   e-Posta:                     
© Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ / Milas - 2017
www.milas.org.tr  

MUSEVİ HEMŞERİLERİMİZLE RÖPORTAJ (1)

Konuk: Rahmi SİYMAN (Milas Doğumlu Musevi)

Röportaj: Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ

Bize kendinizden söz eder misiniz?

29  

Mart  

1940  

Milas  

doğumluyum.  

  

Annem  

rahmetli  

Jülyeta,  

babam  

da  

rahmetli

Marko  

Siyman  

olup,  

Menteşe  

İlkokulu’nda  

merhume  

Hayriye  

hanım  

ile  

bir  

yıl  

kayıtsız

olarak  

gittim.  

  

1.  

sınıfa  

aynı  

okulda  

bir  

yıl  

sonra  

rahmetli  

ve  

ilk  

temelimi  

babam  

Marko

Siyman  

ile  

beraber  

atan  

Muammer  

Kabaçam  

ile  

başladım,  

5  

senede  

ilkokulu  

bitirdim.

Milas   

ilkokul   

müdürümüz   

rahmetli   

Avni   

Bey   

idi.   

   

Ortaokulu,   

Milas   

ortaokulunda   

3

senede  

bitirdim,  

okul  

müdürümüz  

İsmail  

Öztürk  

idi.  

Bilahare  

İzmir  

Ticaret  

Lisesi  

ve  

3

sene  

bu  

okulda  

okuduktan  

sonra  

İzmir  

Yüksek  

Ekonomi  

ve  

Ticaret  

Okuluna  

kaydımı

yaptırdım.  

Bu  

okulun  

son  

sınıfında  

iken  

okulumuz  

Ege  

Üniversitesine  

bağlı  

İktisadi  

ve

Ticari    

İlimler    

Akademisi    

ünvanını    

aldı,    

dolayısıyla    

yüksek    

okulda    

başladım    

ve

akademiden mezun oldum.

Okul arkadaşlarınız kimlerdi?

  

Menteşe  

okulunda  

Mehmet  

Tabağ,  

Sara  

Berk,  

İzak  

İşbir,  

Erden  

Gürses,  

Hidayet

Çöllü,  

Kudret  

Erten,  

Dursel  

Yetkin,  

Jak  

Turyel,  

Dursun  

Salkım,  

Gülgün  

Sart’la  

beraber

okuduk.  

Milas  

orta  

okulunda  

Mehmet  

Tabağ,  

Sara  

Berk,  

İzak  

İşbir,  

Sara  

Varol,  

Sumru

Telatar,  

Hüseyin  

Cahit  

Sayın,  

İsmail  

Erdoğan,  

Nihat  

Sarayköylü,  

Mehmet  

Cengiz,  

Alber

Berk,  

Güven  

Akgün,  

Gülgün  

Atila,  

Erdal  

Sabancı,  

Mehmet  

Can,  

Ali  

İhsan  

Karadeveci,

Mehmet Öz , Birsel Gökgöz hatırladığım arkadaşlarımdı.

Ortaokulda öğretmenleriniz kimlerdi?

Gene  

Milas  

ortaokulunda;  

isimlerini  

rahmetle  

yadettiğim:  

Zeki  

Boran,  

Şerefnur

Seren,   

Mehmet   

Elmas,   

Hilmi   

Kandemir,   

Perihan   

Kandemir,   

izzet   

Kınacı,   

Bayram

Dönmez    

ve    

bugün    

hayatta    

olan    

Osman    

Aslangiray    

hocalarımız:    

bizleri    

hayata

hazırlayan  

öğretmenlerimiz  

idi.  

Milas  

ortaokulu  

hakikaten  

bu  

hocalar  

sayesinde  

çok

değerli ve memleketimize hayırlı evlatlar yetiştirmiştir.

Çocukluğunuz nasıl geçti?

İlkokulda   

yaz   

aylarında   

babam   

İlya   

Şen   

firmasına   

çırak   

olarak   

verdi.   

1945’li

senelerde   

evlerde   

buzdolabı   

olmadığı   

için   

her   

gün   

et   

ve   

sebzeler   

pazardan   

alınır,

sepetlerle   

eve   

hamallarla   

yollanırdı.   

Çırak   

olarak   

bu   

sepetleri   

her   

gün   

çarsıdan,

patronun  

evine  

taşırdım.  

Milas  

çok  

sıcak  

olduğu  

için  

testi  

ile  

belediye  

çeşmelerinden

dükkâna  

su  

taşır,  

gece  

soğusun  

diye  

ayaza  

bırakırdım,  

dükkânı  

süpürüp  

serinlesin  

diye

sulardım.  

Her  

salı  

günü  

de  

elimde  

tütün  

iğneleri  

ve  

Hint  

ipliği  

ile  

Milas  

pazarında

bağıraraktan  

tütün  

iğnesi  

ve  

Hint  

ipliği  

işportacılığı  

yapardım  

ve  

her  

hafta  

sonunda

patronum  

haftalık  

olarak  

0.50  

kr  

verirdi.  

Çok  

mutlu  

olurdum.  

3  

sene  

her  

yaz  

bu  

böyle

devam  

etti.  

3  

sene  

sonra  

öğrendim  

ki  

babam  

bu  

0.50  

kuruşu  

ustama  

verir  

o  

da  

bana

verirmiş.  

Bu  

olay  

beni  

çok  

sarsmış  

ve  

babama  

ustaya  

artık  

gitmeyeceğimi,  

yanında

çalışacağımı,  

benim  

bedel  

ve  

göbele  

olmadığımı  

söyleyince,  

yüzümde  

şimşek  

gibi  

iki

tokat  

patladığını,  

hâlâ  

hatırlarım.  

Babama,  

bana  

iplik  

ve  

tütün  

iğnesi  

almasını,  

İlya  

Şen

firması  

ile  

rekabet  

yapacağımı  

anlattım  

ve  

babamı  

ikna  

ettim.  

O  

yaz  

ortasında  

babamın

himayesinde  

başladığım  

işportacılıktan,  

2  

ayda  

180.-  

TL  

kazandım  

ve  

Suat  

Sarayköylü

firmasından  

o  

parayla  

James  

marka  

bir  

bisiklet  

aldım.  

Bu  

benim  

için  

büyük  

bir  

olaydı.

Artık   

hırslanmış   

ve   

para   

kazanmağa   

başlamıştım,   

bütün   

bunları   

rahmetli   

babam

Marko   

Siyman’a   

borçlu   

idim.   

Bu   

olaydan   

sonra   

ticaret   

okumağa   

karar   

verdim   

ve

hayatımın yolunu çizmiş idim.

Daha sonra hayatınızı nasıl yön verdiniz?

Akademi  

son  

sınıfta  

iken  

babam,  

amcam  

ve  

annemin  

kuzeni  

Dr.  

Eyüp  

Amato’yu

ikna   

ederek   

İzmir’de   

Milaslılar   

Ticaret   

Koll.   

Şti.   

firmasını   

kurdum.   

Milas’ta   

istihsal

edilen;    

pamuk    

zeytinyağı,    

susam,    

balmumu    

gibi    

emtiaların    

alım    

satımı    

ve

komisyonculuğu  

ile  

iştigal  

ettim.  

  

Bilahare  

ithalat  

ve  

ihracat  

işlerini  

işime  

ilave  

ettim  

ve

işi  

çok  

genişlettim.  

Sağlam  

ve  

garantisi  

olmayan  

hiçbir  

işe  

heves  

etmedim.  

Avantürye

olmadım,  

dolayısıyla  

herkes  

beni  

sağlamcı  

Milaslı  

olarak  

tanıdı.  

Hep  

dürüst  

insanlarla

çalıştım.  

Sattığım  

ve  

satın  

aldığım  

malları  

düşse  

de  

yükselse  

de,  

o  

işte  

kâr-zarar  

ifa

ettim,  

iş  

çevrem  

çok  

genişlemişti.  

  

1984  

yılında  

bugünkü  

Miltaş  

Milaslılar  

AŞ’ni  

kurdum

ve  

şirketin  

genel  

müdürüyüm  

ve  

Ege  

bölgesinde  

istihsal  

edilen  

zeytinyağlarının  

İzmir

piyasasında   

pazarlanmasında   

rol   

oynamaktayım.   

   

Firmamın   

piyasada   

iyi   

bir   

namı

olduğunu sanıyorum.

Çocukluğunuzun Milas’ı nasıldı?

Çocukluğumda   

Milas   

bir   

başka   

güzeldi.   

Musevi   

olarak   

takribi   

300   

kişi   

vardı.

Bunlar  

ticaretle  

uğraşırdı.  

Manifaturacı,  

sarraf,  

tenekeci,  

terzi,  

toprak  

mahsulü  

alım

satımı,  

çerçi,  

madenci,  

kamyoncu,  

bakkal,  

mumculukla  

uğraşan  

esnaflardı.  

Türklerle

çok  

iyi  

geçinirler,  

ev  

kapıları  

açıktı.  

İki  

cemaat,  

kardeşten  

de  

öte  

idiler.  

Hele  

köylüler  

çok

misafirperver,  

cömert  

insanlardı.  

Asınyeniköy’de  

rahmetli  

Hasan  

Kocabıyık  

yazın  

bize

kendi   

çardağının   

yanında   

çardak   

yapar,   

ovada   

aylarca   

ağırlardı.   

Köylüler   

bizle

muhabbet  

etmek  

için  

her  

gece  

bizi  

ziyaret  

ederler  

ve  

hatta  

gece  

çardaklarına  

yemeğe

davet  

ederlerdi.  

Onlara  

gitmemiz  

içinde  

eğerli  

atlar  

ve  

merkepler  

yollarlardı.  

Sabah

çardağın    

yanındaki    

kuyuya    

çobanlar    

sığırlarını    

getirirler;    

sığırların    

melemeleri-

böğürtüleri ve çanlarının sesleri, kuşların cıvıltıları ile uyanırdık.

O zaman Milas’ta sosyal yaşam nasıldı?

İlkbahar,  

  

Milas  

bir  

başka  

güzeldi.  

Her  

taraf  

  

yemyeşil,  

akşamüzeri  

Musevi  

gençliği

parkta,  

süsyolunda  

gezintiye  

çıkar,  

  

parkın  

ve  

Terzizade’nin  

evinin  

bahçesinden  

gül,

hanımeli,   

akasya   

kokuları   

ile   

her   

taraf   

parfüm   

kokar,   

hele   

hafif   

karanlık   

çökmeğe

başlayınca,    

o    

ateş    

böceklerinin    

fosforlu    

ışıldamaları    

bir    

başka    

güzellik    

verirdi

Milasımıza,   

   

Musevi   

gençliği   

süsyolunda   

Murat   

Salih   

Menteşe’nin   

evine   

kadar   

tur

atarlar,  

şarkılar  

söylerlerdi.  

Her  

cumartesi  

akşamı  

Musevi  

aileleri  

evlerinde  

yaptıkları

boyoz   

ve   

borrekaları,   

fırınlanmış   

yumurtaları   

ve   

meyveleri   

sepetlere   

yerleştirip

süsyolunda  

ki  

Müsüroğlu  

kahvesine  

ailecek  

giderler,  

o  

kahvenin  

bahçesinde  

otururlar,

getirdiklerini   

ailece   

yerler,   

açık   

hava   

sinemalarına   

gene   

ailece   

giderlerdi.   

Milas   

bir

medeniyetler  

beşiği  

idi  

ve  

bence  

hâlâ  

da  

öyledir.  

Rahmetli  

Nazmi  

Akdeniz,  

Turhan

Akarca,     

Adnan     

Akarca     

ve     

fotoğrafçı     

İbrahim     

Uz’un     

belediye     

başkanlıklarını

hatırlıyorum.

Milas, siz ve sizin gibi Milas doğumlu Museviler için ne anlam ifade eder?

Milas  

atalarımın  

ve  

benim  

doğup  

büyüdüğüm,  

ekmeğini  

yediğim,  

suyunu  

içtiğim,

havasını    

teneffüs    

ettiğim,    

terbiyesini    

aldığım,    

insanlığın    

ve    

dostluğun    

anlamını

öğrendiğim,   

büyük   

ve   

ebedi   

dostluklar   

kurduğum,   

kadim   

dostlarımın   

bulunduğu,

hiçbir   

maddi   

ve   

manevi   

değere   

değişemeyeceğim   

değerlere   

sahip,   

yaşantımda   

ve

gelişmemde,  

bugünlere  

gelmemde  

yeri  

ve  

payı  

çok  

büyük  

olan  

memleketim,  

vatanımın

kalbimde   

müstesna   

bir   

yeri   

olan   

parçasıdır.   

Milaslı   

olmakla   

gururluyum   

ve   

daima

öğünürüm.

Milas  

ve  

Milaslıları  

ABD’de  

tanıdım.  

Orada  

takribi  

50  

kuzenim  

vardı.  

Hepsi  

şu

anda   

rahmetli   

olmuş,   

bir   

kaç   

tanesi   

hayatta   

olup   

çok   

yaşlanmışlar   

fakat   

onların

çocukları  

ve  

torunları  

Milasımız’ı  

ve  

Bodrumumuz’u  

çok  

severler  

ve  

atalarının  

anılarını

yadederler.  

Zaman  

zaman  

da  

Türkiye’yi  

ziyaretlerinde  

mutlaka  

Milas  

ve  

Bodrum’u  

da

ziyaret  

etmeden  

geri  

dönmezler.  

  

Georgia  

eyaleti  

Atlanta  

şehrinde  

bunların  

kurdukları

bir  

de  

sinagogları  

vardır.  

Galante  

ailesi  

bu  

sinagogun  

yönetimini  

senelerce  

yapmış  

olup

Galante   

ailesi   

burada   

saygın   

bir   

ailedir.   

Ayrıca   

Amato,   

Mallel,   

Alhadef,   

Kaspeluto

aileleri  

şu  

anda  

hatırladığım  

Milas  

ve  

Bodrum’dan  

göç  

edip  

Atlanta’ya  

yerleşik  

aileler

olup;  

her  

bir  

ailede  

dr,  

avukat,  

büyük  

süpermarketler  

zinciri  

,  

menkul  

kıymetler  

borsası

idarecisi,  

tüccar  

gibi  

mevkilere  

sahip  

çocukları  

ve  

torunları  

bulunmaktadır.  

Bunların

dedeleri   

Milas   

ve   

Bodrum’da   

küçük   

esnaf,   

zanaat   

sahibi,   

kundura   

tamircisi   

gibi

mesleklerle  

uğraşan  

kişilerdi.  

  

Bu  

akrabalar  

1910’lu  

senelerde  

Milas’tan  

göç  

etmişler,

küçük  

işlerini  

kurmuşlar,  

çocuklarını  

ve  

torunlarını  

üniversitede  

okutup,  

onlar  

mevki

sahibi   

olduktan   

sonra   

1950’lerden   

itibaren   

Türkiye   

ve   

Milas,   

Bodrum   

hasretini

gidermek  

için  

memleketimize  

ziyaret  

etmeğe  

başlamışlar  

ve  

çok  

mutlu  

olmuşlardır.

1974  

yılında  

büyük  

annelerimize  

kardeş  

olan  

İzak  

Galante,  

eşi  

Ayla,  

annesi  

Luiza  

ve

çocukları  

12  

kişi,  

Türkiye’ye  

gelmişler.  

Türkiye’deki  

(İzmir’deki),  

  

o  

zaman  

Milas’ta  

pek

Musevi   

kalmamıştı,   

tek   

tek   

tanışmışlar   

Milas   

ve   

Bodrum’u   

ziyaret   

edip,   

atalarının

mezarlarını  

ziyaret  

etmişler,  

o  

yılların  

Milas  

ve  

Bodrum’unu  

ziyaretten  

büyük  

bir  

haz

duymuşlar  

ve  

bu  

ziyaretlerini  

3-4  

yılda  

bir  

tekrarlayıp,  

  

Milaslı  

ve  

Bodrumlu  

olmaktan

çok gururlanmışlardır.

Bu akrabalarla ilişkileriniz sürdü mü?

Evet,  

sürdü.  

1987  

yılında  

oğlum  

Musa  

Siyman,  

üniversiteyi  

Atlanta’daki  

Universty

of    

Georgia’da    

Izac    

Galante’nin    

sponsorluğu    

sayesinde    

okumuş    

ve    

onun    

hayat

prensiplerini  

alarak,  

bugün  

ABD’de  

Marriott  

oteller  

zincirinde,  

birçok  

büyük  

otellerde

gm   

olarak   

çalışmış   

ve   

çalışmaktadır.   

   

Oğlum   

gm   

olunca   

Türkiye’den   

ve   

Kıbrıs’tan

otelcilik  

bölümünden  

mezun  

birçok  

gençleri  

ABD’ye  

getirmiş,  

onlarla  

beraber  

çalışmış,

prensiplerini  

Türk  

çocuklarla  

paylaşmış  

ve  

öğretmiş,  

onlardan  

da  

çoğu,  

müdür  

ve  

hatta

genel  

müdür  

seviyesine  

gelmişlerdir.  

Bu  

çocukların  

çoğu  

ile  

oğlumu  

ziyarete  

gittiğim

de  

tanıştım.  

  

  

Onları  

görmekten  

çok  

gururlandım.  

Her  

biri  

saygılı  

çalışkan  

sevgi  

dolu

pırıl  

pırıl  

Türk  

gençleri,  

mevki  

sahibi  

olmuşlar,  

ABD  

gibi  

dünyanın  

büyük  

memleketinde

her  

biri  

değerli  

birer  

yönetici  

olmuş.  

  

İnanın  

çok  

gururlanılacak  

bir  

tablo.  

  

Oğlumun

bürosunda  

(ne  

mutlu  

türküm  

diyene,  

bir  

Türk  

dünyaya  

bedeldir)  

Atatürkümüz’ün  

veciz

sözlerini  

asılı  

olarak  

görmem  

de  

beni  

çok  

duygulandırdı.  

Amerika’dan  

başka  

İsrail’de  

de

akraba  

ve  

dostlarımız  

var.  

Ayrıca  

İsviçre,  

İtalya  

ve  

İngiltere  

ile  

de  

çok  

iş  

ilişkilerim  

oldu.

Bunlar  

Milaslıları  

çok  

dürüst,  

çalışkan,  

tutumlu  

ve  

güvenilir  

olarak  

tanımışlardır.  

  

Ben

de   

Milaslı   

olmakla   

çok   

gururluyum   

ayrıca   

hep   

Milas’tan   

başka   

Milas   

olmadığını

düşünür, Milasımızı çok ama pek çok severim. 

Size göre Milas’ta ne tür sanayi yatırımları yapılmalıdır?

Senelerce  

önce  

1980’li  

yıllarda  

feldspat  

Çine’de  

çıkmakta  

idi.  

O  

yıllarda  

firmamız

da   

çeşitli   

ürünlerin   

ihracını   

yapmakta   

idi.   

Yurt   

dışına   

her   

gittiğimde   

bu   

emtiadan

numune   

götürüp   

pazarlama   

imkânları   

arar   

idim.   

Hatırladığım   

kadarı   

ile   

alakadar

olanlar  

olmuş  

idi.  

Fakat  

bu  

emtia  

o  

zamanlar  

ocaktan  

çıktığı  

şekilde  

ihraç  

edilmek

isteniyor  

idi.  

Yurt  

dışı  

firmalar  

ise  

işlenmiş  

ve  

ambalajlı  

talep  

etmekte  

idiler.  

Ambalaj

çimento  

torbası  

maliyete  

çok  

tesir  

ettiği  

için  

fiyat  

tutmamakta  

idi.  

  

Bugün  

bu  

emtia

işlenmekte,     

saf     

olarak,     

dökme     

olarak     

ihraç     

edilebileceği     

gibi     

Milasımız’da

müteşebbislerce   

küçük   

cam   

imal   

eden   

atölyeler   

kurulup   

Milas’ta   

işlenebilir   

ve

Milaslılar’a  

istihdam  

sağlanabilir.  

Bu  

küçük  

atölyeler  

zamanla  

büyütülüp  

Milasımıza  

bir

sanayi  

kazandırılabilir  

kanaatindeyim,  

  

belki  

bu  

zor,  

olmaz  

diyenler  

olabilir  

ama  

şunu

unutmayalım   

ki   

ticaret   

ve   

sanayide   

olmayacak   

hiçbir   

şey   

yoktur.   

   

Azmetmek   

ve

uğraşmak şart olduğu kanaatindeyim.

Milas zeytinciliği ve zeytinyağı konusundaki düşünceleriniz nedir?

Zeytin  

ve  

zeytinyağına  

gelince;  

  

benim  

1958’den  

beri  

uğraşım.  

O  

yıllarda  

Milas

yağları  

sadece  

rafinajlık  

ve  

sabunlukta  

kullanılan  

bir  

emtia  

idi.  

  

Zeytin  

çok  

zorluklarda

dağlardan,   

ovalardan   

hasat   

edilir,   

zeytinyağı   

fabrikalarında   

gümelerde,   

günlerce,

haftalarca  

ve  

aylarca  

bekler  

sonra  

sıkılırdı.  

  

Bu  

asiditeye  

yol  

açar  

ve  

kalitenin  

bozuk

olmasına  

sebep  

olurdu.  

O  

zaman  

için  

başka  

çare  

yoktu  

zira  

fabrikaların  

kapasiteleri

gece  

gündüz  

çalışsalar  

bile  

elde  

edilen  

zeytini  

işlemesi  

mümkün  

değildi.  

  

Bilahare  

sulu

sistem  

yerine  

kontünü  

sistem  

kaim  

olunca,  

toplanan  

zeytin  

mahsulü  

günübirlik  

işlenip,

kalitesi,  

asiditesi  

ve  

nefaseti  

değişti.  

Milasımız’da  

yemeklik  

evsafında  

zeytinyağı  

elde

edilmeğe  

başlanıldı.  

  

Bu  

zamanla  

daha  

da  

iyi  

olacaktır.  

  

Ambalajlama  

ve  

şişeleme  

işi  

de

Milas  

için  

çok  

önemli  

bir  

adım.  

Hep  

görüyorum  

hakikaten  

çok  

güzel  

ve  

ürünü  

çok

değerlendiriyor  

fakat  

fabrikalar  

ve  

bu  

şişeleme  

işini  

yapanların,  

çıkan  

yemeklik  

dizyem

yağları  

depolayacak  

azot  

krom  

nikel  

depolama  

tesisleri  

yapıp  

zeytinyağların  

kalitesini

ve    

ihtiyarlamasını    

önlemeleri    

lazım.    

Milas’ta    

bu    

tesislerin    

kifayetsiz    

olduğunu

zannediyorum.  

  

Bir  

yağ,  

havanın  

oksijeni  

ile  

temas  

ederse,  

değerleri  

bozulur,  

yaşlanır

ve    

nefaseti    

gider.    

Bunun    

için    

şişelemenin    

anası    

depolamaya    

çok    

ehemmiyet

verilmesinin lüzumlu olduğu kanaatindeyim.

Milas zeytinyağlarının pazarlanması için ne yapılmalı?

Bugün  

marka  

da  

çok  

mühim  

bir  

faktör.  

Milas’taki  

yeni  

markaların  

tanıtılmaları  

ve

piyasada   

bir   

pazar   

payına   

sahip   

olabilmeleri   

için   

çeşitli   

kuruluşlar,   

fuar   

şeklinde

olmasa  

bile  

turizm  

mevsiminde  

markaları  

tanıtacak  

etkinlikler  

tertiplemelidir.  

Ayrıca

bu    

işler    

mahalli    

olmayacağı    

için    

bu    

işi    

yapan    

firmalar    

yurt    

dışındaki    

Türk

müteşebbislerinin   

işlettiği   

Türk   

marketlerine   

çok   

az   

kârlarla   

dahi   

olsa   

ihraç   

için

çalışılmalıdır.  

  

Mesela  

Almanya’da,  

Fransa’da,  

İngiltere’de  

çalışan  

işçilerimiz  

de  

bu  

Türk

yağlarını  

(Milas  

ambalajlı  

yağları)  

tercih  

edecekleri  

kanaatindeyim.  

  

Bu  

işler  

azimle  

ve

kararlılıkla  

yavaş  

yavaş  

mutlaka  

olacağı  

kanaatindeyim.  

  

Zira  

ticarette  

olmayacak  

hiç  

bir

şey yoktur.

Milas’ta turizmin gelişmesi için düşünceleriniz nelerdir?

Milas   

turizm   

bakımından   

da   

büyük   

bir   

potansiyele   

sahip   

bir   

belde   

olduğu

kanaatindeyim.   

Hele   

bu   

son   

sene   

yapılan   

kazılarla   

bulunan   

ve   

bulunmakta   

olan

medeniyetleri  

dünyaya  

iyi  

ve  

güzel  

bir  

şekilde  

anlatıp  

pazarlayabilirsek,  

dünyanın  

sayılı

turizm  

cenneti  

olacağı  

kanaatindeyim.  

  

Zira  

Milas’ımız  

iklim,  

hava,  

tabii  

güzellikler  

ve

insanlarının  

yabancılara  

yaklaşımları  

bakımından  

dünyanın  

bir  

numaralı  

turizm  

cenneti

olacağı  

kanaatindeyim.  

  

Bu  

işler  

çalışmak,  

tanıtmakla  

mümkündür.  

  

Milas’ta  

bir  

turizm

yüksek  

okulu  

üniversitesi  

neden  

kurulmasın.  

  

Bu  

gibi  

kuruluşlar  

Milas’ın  

değerini  

daha

da  

çok  

arttıracaktır.  

Milas  

semavi  

üç  

dine  

yıllarca  

yataklık  

etmiş  

Anadolu’muzun  

güzel

bir   

kasabasıdır.   

Burada   

Müslümanlar,   

Yahudiler   

ve   

Rumlar   

asırlarca   

kardeş   

olarak

yaşamışlardır.   

Bu   

yoldan   

gidilerek,   

zaman   

zaman   

çeşitli   

etkinlikler   

yapılarak,   

yurt

dışındaki   

Türk,   

Musevi   

ve   

Rum   

vatandaşlarımızın   

teşebbüsleri   

ile   

tanıtımlar   

geziler

yapılarak tanıtım daha da etkinleştirilebilir kanaatindeyim.

Milas için son sözleriniz…

Milas’ta   

doğmuş   

olmaktan,   

Milaslı   

yaşamaktan,   

Milas’ın   

suyunu   

içip,   

havasını

teneffüs   

etmiş   

olmaktan   

çok   

mutluyum.   

   

Dünyaya   

bir   

daha   

gelsem   

gene   

Milas’ta

doğmak  

ister,  

lakabımı  

da  

gene  

Marko  

Siyman’ın  

oğlu  

Milaslı  

Rahmi  

Siyman  

dedirtmek

isterim.  Ne mutlu Milaslıyım. Milaslı olmakla da çok ama çok gururluyum.

Milas’ın Musevileri

Milas Jews

Musevi Hemşerilerimizin

Milas Anıları

DİĞER YAZILAR

GSM: +90.542.535 51 71   |   e-Posta: nctmilas@gmail.com
© Nevzat Çağlar Tüfekçi / Milas - 2017

MUSEVİ HEMŞERİLERİMİZLE RÖPORTAJ

Konuk: Rahmi SİYMAN (Milas Doğumlu Musevi)

Röportaj: Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ

Bize kendinizden söz eder misiniz?

29  

Mart  

1940  

Milas  

doğumluyum.  

  

Annem  

rahmetli

Jülyeta,  

babam  

da  

rahmetli  

Marko  

Siyman  

olup,  

Menteşe

İlkokulu’nda   

merhume   

Hayriye   

hanım   

ile   

bir   

yıl   

kayıtsız

olarak  

gittim.  

  

1.  

sınıfa  

aynı  

okulda  

bir  

yıl  

sonra  

rahmetli  

ve

ilk    

temelimi    

babam    

Marko    

Siyman    

ile    

beraber    

atan

Muammer    

Kabaçam    

ile    

başladım,    

5    

senede    

ilkokulu

bitirdim.   

Milas   

ilkokul   

müdürümüz   

rahmetli   

Avni   

Bey   

idi.   

 

Ortaokulu,   

Milas   

ortaokulunda   

3   

senede   

bitirdim,   

okul

müdürümüz  

İsmail  

Öztürk  

idi.  

Bilahare  

İzmir  

Ticaret  

Lisesi

ve  

3  

sene  

bu  

okulda  

okuduktan  

sonra  

İzmir  

Yüksek  

Ekonomi

ve   

Ticaret   

Okuluna   

kaydımı   

yaptırdım.   

Bu   

okulun   

son

sınıfında  

iken  

okulumuz  

Ege  

Üniversitesine  

bağlı  

İktisadi  

ve

Ticari   

İlimler   

Akademisi   

ünvanını   

aldı,   

dolayısıyla   

yüksek

okulda başladım ve akademiden mezun oldum.

Okul arkadaşlarınız kimlerdi?

  

Menteşe  

okulunda  

Mehmet  

Tabağ,  

Sara  

Berk,  

İzak

İşbir,   

Erden   

Gürses,   

Hidayet   

Çöllü,   

Kudret   

Erten,   

Dursel

Yetkin,   

Jak   

Turyel,   

Dursun   

Salkım,   

Gülgün   

Sart’la   

beraber

okuduk.  

Milas  

orta  

okulunda  

Mehmet  

Tabağ,  

Sara  

Berk,  

İzak

İşbir,  

Sara  

Varol,  

Sumru  

Telatar,  

Hüseyin  

Cahit  

Sayın,  

İsmail

Erdoğan,   

Nihat   

Sarayköylü,   

Mehmet   

Cengiz,   

Alber   

Berk,

Güven  

Akgün,  

Gülgün  

Atila,  

Erdal  

Sabancı,  

Mehmet  

Can,  

Ali

İhsan  

Karadeveci,  

Mehmet  

Öz  

,  

Birsel  

Gökgöz  

hatırladığım

arkadaşlarımdı.

Ortaokulda öğretmenleriniz kimlerdi?

Gene      

Milas      

ortaokulunda;      

isimlerini      

rahmetle

yadettiğim:   

Zeki   

Boran,   

Şerefnur   

Seren,   

Mehmet   

Elmas,

Hilmi   

Kandemir,   

Perihan   

Kandemir,   

izzet   

Kınacı,   

Bayram

Dönmez     

ve     

bugün     

hayatta     

olan     

Osman     

Aslangiray

hocalarımız:  

bizleri  

hayata  

hazırlayan  

öğretmenlerimiz  

idi.

Milas  

ortaokulu  

hakikaten  

bu  

hocalar  

sayesinde  

çok  

değerli

ve memleketimize hayırlı evlatlar yetiştirmiştir.

Çocukluğunuz nasıl geçti?

İlkokulda  

yaz  

aylarında  

babam  

İlya  

Şen  

firmasına  

çırak

olarak  

verdi.  

1945’li  

senelerde  

evlerde  

buzdolabı  

olmadığı

için  

her  

gün  

et  

ve  

sebzeler  

pazardan  

alınır,  

sepetlerle  

eve

hamallarla   

yollanırdı.   

Çırak   

olarak   

bu   

sepetleri   

her   

gün

çarsıdan,  

patronun  

evine  

taşırdım.  

Milas  

çok  

sıcak  

olduğu

için  

testi  

ile  

belediye  

çeşmelerinden  

dükkâna  

su  

taşır,  

gece

soğusun  

diye  

ayaza  

bırakırdım,  

dükkânı  

süpürüp  

serinlesin

diye  

sulardım.  

Her  

salı  

günü  

de  

elimde  

tütün  

iğneleri  

ve  

Hint

ipliği  

ile  

Milas  

pazarında  

bağıraraktan  

tütün  

iğnesi  

ve  

Hint

ipliği  

işportacılığı  

yapardım  

ve  

her  

hafta  

sonunda  

patronum

haftalık  

olarak  

0.50  

kr  

verirdi.  

Çok  

mutlu  

olurdum.  

3  

sene

her   

yaz   

bu   

böyle   

devam   

etti.   

3   

sene   

sonra   

öğrendim   

ki

babam  

bu  

0.50  

kuruşu  

ustama  

verir  

o  

da  

bana  

verirmiş.  

Bu

olay     

beni     

çok     

sarsmış     

ve     

babama     

ustaya     

artık

gitmeyeceğimi,  

yanında  

çalışacağımı,  

benim  

bedel  

ve  

göbele

olmadığımı    

söyleyince,    

yüzümde    

şimşek    

gibi    

iki    

tokat

patladığını,   

hâlâ   

hatırlarım.   

Babama,   

bana   

iplik   

ve   

tütün

iğnesi   

almasını,   

İlya   

Şen   

firması   

ile   

rekabet   

yapacağımı

anlattım  

ve  

babamı  

ikna  

ettim.  

O  

yaz  

ortasında  

babamın

himayesinde   

başladığım   

işportacılıktan,   

2   

ayda   

180.-   

TL

kazandım  

ve  

Suat  

Sarayköylü  

firmasından  

o  

parayla  

James

marka  

bir  

bisiklet  

aldım.  

Bu  

benim  

için  

büyük  

bir  

olaydı.

Artık   

hırslanmış   

ve   

para   

kazanmağa   

başlamıştım,   

bütün

bunları   

rahmetli   

babam   

Marko   

Siyman’a   

borçlu   

idim.   

Bu

olaydan  

sonra  

ticaret  

okumağa  

karar  

verdim  

ve  

hayatımın

yolunu çizmiş idim.

Daha sonra hayatınızı nasıl yön verdiniz?

Akademi  

son  

sınıfta  

iken  

babam,  

amcam  

ve  

annemin

kuzeni   

Dr.   

Eyüp   

Amato’yu   

ikna   

ederek   

İzmir’de   

Milaslılar

Ticaret  

Koll.  

Şti.  

firmasını  

kurdum.  

Milas’ta  

istihsal  

edilen;

pamuk   

zeytinyağı,   

susam,   

balmumu   

gibi   

emtiaların   

alım

satımı  

ve  

komisyonculuğu  

ile  

iştigal  

ettim.  

  

Bilahare  

ithalat

ve  

ihracat  

işlerini  

işime  

ilave  

ettim  

ve  

işi  

çok  

genişlettim.

Sağlam   

ve   

garantisi   

olmayan   

hiçbir   

işe   

heves   

etmedim.

Avantürye  

olmadım,  

dolayısıyla  

herkes  

beni  

sağlamcı  

Milaslı

olarak   

tanıdı.   

Hep   

dürüst   

insanlarla   

çalıştım.   

Sattığım   

ve

satın  

aldığım  

malları  

düşse  

de  

yükselse  

de,  

o  

işte  

kâr-zarar

ifa  

ettim,  

iş  

çevrem  

çok  

genişlemişti.  

  

1984  

yılında  

bugünkü

Miltaş  

Milaslılar  

AŞ’ni  

kurdum  

ve  

şirketin  

genel  

müdürüyüm

ve   

Ege   

bölgesinde   

istihsal   

edilen   

zeytinyağlarının   

İzmir

piyasasında  

pazarlanmasında  

rol  

oynamaktayım.  

  

Firmamın

piyasada iyi bir namı olduğunu sanıyorum.

Çocukluğunuzun Milas’ı nasıldı?

Çocukluğumda  

Milas  

bir  

başka  

güzeldi.  

Musevi  

olarak

takribi  

300  

kişi  

vardı.  

Bunlar  

ticaretle  

uğraşırdı.  

Manifaturacı,

sarraf,   

tenekeci,   

terzi,   

toprak   

mahsulü   

alım   

satımı,   

çerçi,

madenci,      

kamyoncu,      

bakkal,      

mumculukla      

uğraşan

esnaflardı.  

Türklerle  

çok  

iyi  

geçinirler,  

ev  

kapıları  

açıktı.  

İki

cemaat,    

kardeşten    

de    

öte    

idiler.    

Hele    

köylüler    

çok

misafirperver,   

cömert   

insanlardı.   

Asınyeniköy’de   

rahmetli

Hasan  

Kocabıyık  

yazın  

bize  

kendi  

çardağının  

yanında  

çardak

yapar,   

ovada   

aylarca   

ağırlardı.   

Köylüler   

bizle   

muhabbet

etmek   

için   

her   

gece   

bizi   

ziyaret   

ederler   

ve   

hatta   

gece

çardaklarına    

yemeğe    

davet    

ederlerdi.    

Onlara    

gitmemiz

içinde  

eğerli  

atlar  

ve  

merkepler  

yollarlardı.  

Sabah  

çardağın

yanındaki   

kuyuya   

çobanlar   

sığırlarını   

getirirler;   

sığırların

melemeleri-böğürtüleri     

ve     

çanlarının     

sesleri,     

kuşların

cıvıltıları ile uyanırdık.

O zaman Milas’ta sosyal yaşam nasıldı?

İlkbahar,  

  

Milas  

bir  

başka  

güzeldi.  

Her  

taraf  

  

yemyeşil,

akşamüzeri   

Musevi   

gençliği   

parkta,   

süsyolunda   

gezintiye

çıkar,   

   

parkın   

ve   

Terzizade’nin   

evinin   

bahçesinden   

gül,

hanımeli,  

akasya  

kokuları  

ile  

her  

taraf  

parfüm  

kokar,  

hele

hafif   

karanlık   

çökmeğe   

başlayınca,   

o   

ateş   

böceklerinin

fosforlu   

ışıldamaları   

bir   

başka   

güzellik   

verirdi   

Milasımıza,   

 

Musevi  

gençliği  

süsyolunda  

Murat  

Salih  

Menteşe’nin  

evine

kadar  

tur  

atarlar,  

şarkılar  

söylerlerdi.  

Her  

cumartesi  

akşamı

Musevi   

aileleri   

evlerinde   

yaptıkları   

boyoz   

ve   

borrekaları,

fırınlanmış   

yumurtaları   

ve   

meyveleri   

sepetlere   

yerleştirip

süsyolunda   

ki   

Müsüroğlu   

kahvesine   

ailecek   

giderler,   

o

kahvenin  

bahçesinde  

otururlar,  

getirdiklerini  

ailece  

yerler,

açık   

hava   

sinemalarına   

gene   

ailece   

giderlerdi.   

Milas   

bir

medeniyetler  

beşiği  

idi  

ve  

bence  

hâlâ  

da  

öyledir.  

Rahmetli

Nazmi  

Akdeniz,  

Turhan  

Akarca,  

Adnan  

Akarca  

ve  

fotoğrafçı

İbrahim Uz’un belediye başkanlıklarını hatırlıyorum.

Milas,  

siz  

ve  

sizin  

gibi  

Milas  

doğumlu  

Museviler  

için  

ne

anlam ifade eder?

Milas    

atalarımın    

ve    

benim    

doğup    

büyüdüğüm,

ekmeğini  

yediğim,  

suyunu  

içtiğim,  

havasını  

teneffüs  

ettiğim,

terbiyesini    

aldığım,    

insanlığın    

ve    

dostluğun    

anlamını

öğrendiğim,   

büyük   

ve   

ebedi   

dostluklar   

kurduğum,   

kadim

dostlarımın   

bulunduğu,   

hiçbir   

maddi   

ve   

manevi   

değere

değişemeyeceğim      

değerlere      

sahip,      

yaşantımda      

ve

gelişmemde,  

bugünlere  

gelmemde  

yeri  

ve  

payı  

çok  

büyük

olan   

memleketim,   

vatanımın   

kalbimde   

müstesna   

bir   

yeri

olan    

parçasıdır.    

Milaslı    

olmakla    

gururluyum    

ve    

daima

öğünürüm.

Milas  

ve  

Milaslıları  

ABD’de  

tanıdım.  

Orada  

takribi  

50

kuzenim  

vardı.  

Hepsi  

şu  

anda  

rahmetli  

olmuş,  

bir  

kaç  

tanesi

hayatta   

olup   

çok   

yaşlanmışlar   

fakat   

onların   

çocukları   

ve

torunları   

Milasımız’ı   

ve   

Bodrumumuz’u   

çok   

severler   

ve

atalarının  

anılarını  

yadederler.  

Zaman  

zaman  

da  

Türkiye’yi

ziyaretlerinde    

mutlaka    

Milas    

ve    

Bodrum’u    

da    

ziyaret

etmeden  

geri  

dönmezler.  

  

Georgia  

eyaleti  

Atlanta  

şehrinde

bunların  

kurdukları  

bir  

de  

sinagogları  

vardır.  

Galante  

ailesi

bu   

sinagogun   

yönetimini   

senelerce   

yapmış   

olup   

Galante

ailesi    

burada    

saygın    

bir    

ailedir.    

Ayrıca    

Amato,    

Mallel,

Alhadef,   

Kaspeluto   

aileleri   

şu   

anda   

hatırladığım   

Milas   

ve

Bodrum’dan  

göç  

edip  

Atlanta’ya  

yerleşik  

aileler  

olup;  

her  

bir

ailede   

dr,   

avukat,   

büyük   

süpermarketler   

zinciri   

,   

menkul

kıymetler   

borsası   

idarecisi,   

tüccar   

gibi   

mevkilere   

sahip

çocukları   

ve   

torunları   

bulunmaktadır.   

Bunların   

dedeleri

Milas   

ve   

Bodrum’da   

küçük   

esnaf,   

zanaat   

sahibi,   

kundura

tamircisi   

gibi   

mesleklerle   

uğraşan   

kişilerdi.   

   

Bu   

akrabalar

1910’lu   

senelerde   

Milas’tan   

göç   

etmişler,   

küçük   

işlerini

kurmuşlar,  

çocuklarını  

ve  

torunlarını  

üniversitede  

okutup,

onlar   

mevki   

sahibi   

olduktan   

sonra   

1950’lerden   

itibaren

Türkiye     

ve     

Milas,     

Bodrum     

hasretini     

gidermek     

için

memleketimize   

ziyaret   

etmeğe   

başlamışlar   

ve   

çok   

mutlu

olmuşlardır.  

1974  

yılında  

büyük  

annelerimize  

kardeş  

olan

İzak   

Galante,   

eşi   

Ayla,   

annesi   

Luiza   

ve   

çocukları   

12   

kişi,

Türkiye’ye   

gelmişler.   

Türkiye’deki   

(İzmir’deki),   

   

o   

zaman

Milas’ta  

pek  

Musevi  

kalmamıştı,  

tek  

tek  

tanışmışlar  

Milas  

ve

Bodrum’u     

ziyaret     

edip,     

atalarının     

mezarlarını     

ziyaret

etmişler,  

o  

yılların  

Milas  

ve  

Bodrum’unu  

ziyaretten  

büyük  

bir

haz  

duymuşlar  

ve  

bu  

ziyaretlerini  

3-4  

yılda  

bir  

tekrarlayıp,  

 

Milaslı ve Bodrumlu olmaktan çok gururlanmışlardır.

Bu akrabalarla ilişkileriniz sürdü mü?

Evet,    

sürdü.    

1987    

yılında    

oğlum    

Musa    

Siyman,

üniversiteyi    

Atlanta’daki    

Universty    

of    

Georgia’da    

Izac

Galante’nin  

sponsorluğu  

sayesinde  

okumuş  

ve  

onun  

hayat

prensiplerini     

alarak,     

bugün     

ABD’de     

Marriott     

oteller

zincirinde,   

birçok   

büyük   

otellerde   

gm   

olarak   

çalışmış   

ve

çalışmaktadır.  

  

Oğlum  

gm  

olunca  

Türkiye’den  

ve  

Kıbrıs’tan

otelcilik     

bölümünden     

mezun     

birçok     

gençleri     

ABD’ye

getirmiş,    

onlarla    

beraber    

çalışmış,    

prensiplerini    

Türk

çocuklarla  

paylaşmış  

ve  

öğretmiş,  

onlardan  

da  

çoğu,  

müdür

ve  

hatta  

genel  

müdür  

seviyesine  

gelmişlerdir.  

Bu  

çocukların

çoğu   

ile   

oğlumu   

ziyarete   

gittiğim   

de   

tanıştım.   

   

   

Onları

görmekten  

çok  

gururlandım.  

Her  

biri  

saygılı  

çalışkan  

sevgi

dolu  

pırıl  

pırıl  

Türk  

gençleri,  

mevki  

sahibi  

olmuşlar,  

ABD  

gibi

dünyanın    

büyük    

memleketinde    

her    

biri    

değerli    

birer

yönetici    

olmuş.    

    

İnanın    

çok    

gururlanılacak    

bir    

tablo.    

 

Oğlumun   

bürosunda   

(ne   

mutlu   

türküm   

diyene,   

bir   

Türk

dünyaya    

bedeldir)    

Atatürkümüz’ün    

veciz    

sözlerini    

asılı

olarak   

görmem   

de   

beni   

çok   

duygulandırdı.   

Amerika’dan

başka  

İsrail’de  

de  

akraba  

ve  

dostlarımız  

var.  

Ayrıca  

İsviçre,

İtalya   

ve   

İngiltere   

ile   

de   

çok   

iş   

ilişkilerim   

oldu.   

Bunlar

Milaslıları  

çok  

dürüst,  

çalışkan,  

tutumlu  

ve  

güvenilir  

olarak

tanımışlardır.  

  

Ben  

de  

Milaslı  

olmakla  

çok  

gururluyum  

ayrıca

hep   

Milas’tan   

başka   

Milas   

olmadığını   

düşünür,   

Milasımızı

çok ama pek çok severim. 

Size göre Milas’ta ne tür sanayi yatırımları yapılmalıdır?

Senelerce    

önce    

1980’li    

yıllarda    

feldspat    

Çine’de

çıkmakta  

idi.  

O  

yıllarda  

firmamız  

da  

çeşitli  

ürünlerin  

ihracını

yapmakta   

idi.   

Yurt   

dışına   

her   

gittiğimde   

bu   

emtiadan

numune      

götürüp      

pazarlama      

imkânları      

arar      

idim.

Hatırladığım  

kadarı  

ile  

alakadar  

olanlar  

olmuş  

idi.  

Fakat  

bu

emtia   

o   

zamanlar   

ocaktan   

çıktığı   

şekilde   

ihraç   

edilmek

isteniyor  

idi.  

Yurt  

dışı  

firmalar  

ise  

işlenmiş  

ve  

ambalajlı  

talep

etmekte  

idiler.  

Ambalaj  

çimento  

torbası  

maliyete  

çok  

tesir

ettiği  

için  

fiyat  

tutmamakta  

idi.  

  

Bugün  

bu  

emtia  

işlenmekte,

saf  

olarak,  

dökme  

olarak  

ihraç  

edilebileceği  

gibi  

Milasımız’da

müteşebbislerce   

küçük   

cam   

imal   

eden   

atölyeler   

kurulup

Milas’ta  

işlenebilir  

ve  

Milaslılar’a  

istihdam  

sağlanabilir.  

Bu

küçük   

atölyeler   

zamanla   

büyütülüp   

Milasımıza   

bir   

sanayi

kazandırılabilir  

kanaatindeyim,  

  

belki  

bu  

zor,  

olmaz  

diyenler

olabilir   

ama   

şunu   

unutmayalım   

ki   

ticaret   

ve   

sanayide

olmayacak  

hiçbir  

şey  

yoktur.  

  

Azmetmek  

ve  

uğraşmak  

şart

olduğu kanaatindeyim.

Milas       

zeytinciliği       

ve       

zeytinyağı       

konusundaki

düşünceleriniz nedir?

Zeytin  

ve  

zeytinyağına  

gelince;  

  

benim  

1958’den  

beri

uğraşım.    

O    

yıllarda    

Milas    

yağları    

sadece    

rafinajlık    

ve

sabunlukta  

kullanılan  

bir  

emtia  

idi.  

  

Zeytin  

çok  

zorluklarda

dağlardan,  

ovalardan  

hasat  

edilir,  

zeytinyağı  

fabrikalarında

gümelerde,   

günlerce,   

haftalarca   

ve   

aylarca   

bekler   

sonra

sıkılırdı.  

  

Bu  

asiditeye  

yol  

açar  

ve  

kalitenin  

bozuk  

olmasına

sebep    

olurdu.    

O    

zaman    

için    

başka    

çare    

yoktu    

zira

fabrikaların   

kapasiteleri   

gece   

gündüz   

çalışsalar   

bile   

elde

edilen   

zeytini   

işlemesi   

mümkün   

değildi.   

   

Bilahare   

sulu

sistem  

yerine  

kontünü  

sistem  

kaim  

olunca,  

toplanan  

zeytin

mahsulü   

günübirlik   

işlenip,   

kalitesi,   

asiditesi   

ve   

nefaseti

değişti.   

Milasımız’da   

yemeklik   

evsafında   

zeytinyağı   

elde

edilmeğe   

başlanıldı.   

   

Bu   

zamanla   

daha   

da   

iyi   

olacaktır.   

 

Ambalajlama  

ve  

şişeleme  

işi  

de  

Milas  

için  

çok  

önemli  

bir

adım.  

Hep  

görüyorum  

hakikaten  

çok  

güzel  

ve  

ürünü  

çok

değerlendiriyor    

fakat    

fabrikalar    

ve    

bu    

şişeleme    

işini

yapanların,  

çıkan  

yemeklik  

dizyem  

yağları  

depolayacak  

azot

krom  

nikel  

depolama  

tesisleri  

yapıp  

zeytinyağların  

kalitesini

ve   

ihtiyarlamasını   

önlemeleri   

lazım.   

Milas’ta   

bu   

tesislerin

kifayetsiz    

olduğunu    

zannediyorum.    

    

Bir    

yağ,    

havanın

oksijeni   

ile   

temas   

ederse,   

değerleri   

bozulur,   

yaşlanır   

ve

nefaseti  

gider.  

Bunun  

için  

şişelemenin  

anası  

depolamaya

çok         

ehemmiyet         

verilmesinin         

lüzumlu         

olduğu

kanaatindeyim.

Milas zeytinyağlarının pazarlanması için ne yapılmalı?

Bugün  

marka  

da  

çok  

mühim  

bir  

faktör.  

Milas’taki  

yeni

markaların  

tanıtılmaları  

ve  

piyasada  

bir  

pazar  

payına  

sahip

olabilmeleri  

için  

çeşitli  

kuruluşlar,  

fuar  

şeklinde  

olmasa  

bile

turizm      

mevsiminde      

markaları      

tanıtacak      

etkinlikler

tertiplemelidir.  

Ayrıca  

bu  

işler  

mahalli  

olmayacağı  

için  

bu  

işi

yapan  

firmalar  

yurt  

dışındaki  

Türk  

müteşebbislerinin  

işlettiği

Türk   

marketlerine   

çok   

az   

kârlarla   

dahi   

olsa   

ihraç   

için

çalışılmalıdır.   

   

Mesela   

Almanya’da,   

Fransa’da,   

İngiltere’de

çalışan   

işçilerimiz   

de   

bu   

Türk   

yağlarını   

(Milas   

ambalajlı

yağları)  

tercih  

edecekleri  

kanaatindeyim.  

  

Bu  

işler  

azimle  

ve

kararlılıkla  

yavaş  

yavaş  

mutlaka  

olacağı  

kanaatindeyim.  

  

Zira

ticarette olmayacak hiç bir şey yoktur.

Milas’ta turizmin gelişmesi için düşünceleriniz nelerdir?

Milas   

turizm   

bakımından   

da   

büyük   

bir   

potansiyele

sahip  

bir  

belde  

olduğu  

kanaatindeyim.  

Hele  

bu  

son  

sene

yapılan  

kazılarla  

bulunan  

ve  

bulunmakta  

olan  

medeniyetleri

dünyaya   

iyi   

ve   

güzel   

bir   

şekilde   

anlatıp   

pazarlayabilirsek,

dünyanın  

sayılı  

turizm  

cenneti  

olacağı  

kanaatindeyim.  

  

Zira

Milas’ımız    

iklim,    

hava,    

tabii    

güzellikler    

ve    

insanlarının

yabancılara  

yaklaşımları  

bakımından  

dünyanın  

bir  

numaralı

turizm  

cenneti  

olacağı  

kanaatindeyim.  

  

Bu  

işler  

çalışmak,

tanıtmakla  

mümkündür.  

  

Milas’ta  

bir  

turizm  

yüksek  

okulu

üniversitesi  

neden  

kurulmasın.  

  

Bu  

gibi  

kuruluşlar  

Milas’ın

değerini   

daha   

da   

çok   

arttıracaktır.   

Milas   

semavi   

üç   

dine

yıllarca  

yataklık  

etmiş  

Anadolu’muzun  

güzel  

bir  

kasabasıdır.

Burada  

Müslümanlar,  

Yahudiler  

ve  

Rumlar  

asırlarca  

kardeş

olarak   

yaşamışlardır.   

Bu   

yoldan   

gidilerek,   

zaman   

zaman

çeşitli  

etkinlikler  

yapılarak,  

yurt  

dışındaki  

Türk,  

Musevi  

ve

Rum   

vatandaşlarımızın   

teşebbüsleri   

ile   

tanıtımlar   

geziler

yapılarak tanıtım daha da etkinleştirilebilir kanaatindeyim.

Milas için son sözleriniz…

Milas’ta     

doğmuş     

olmaktan,     

Milaslı     

yaşamaktan,

Milas’ın  

suyunu  

içip,  

havasını  

teneffüs  

etmiş  

olmaktan  

çok

mutluyum.  

  

Dünyaya  

bir  

daha  

gelsem  

gene  

Milas’ta  

doğmak

ister,  

lakabımı  

da  

gene  

Marko  

Siyman’ın  

oğlu  

Milaslı  

Rahmi

Siyman   

dedirtmek   

isterim.   

   

Ne   

mutlu   

Milaslıyım.   

Milaslı

olmakla da çok ama çok gururluyum.

Milas’ın Musevileri

Milas Jews

Musevi Hemşerilerimizin

Milas Anıları

DİĞER YAZILAR

www.milas.org.tr