GSM: 0.542.535 51 71   |   e-Posta:                     
Memet    kimdir,    nerelidir    kimse    bilmez. Onun   elinde   bazen   dümbelek   olur,   dümbeliği bulamazsa    boş    bir    teneke    kutu    olur;    onları çalarak   Milas’ın   cadde   ve   sokaklarında   dolaşır, o.   Zayıf,   ince   bir   yapısı   vardır   Memet’in.   Ayakta lastik      ayakkabı,      eski-tüskü      pantolonunun paçaları     çoraplarının     içine     sokulmuş,     hafif kamburlaşmış    haliyle    Memet,    habire    Milas’ın cadde   ve   sokaklarını   dolaşır   durur.      Yorulmak bilmez   o.   Dümbelek,   dümbelek   yoksa   boş   bir teneke   kutu,   onun   çalgısıdır   daima.   Memet,   bu yaptığından   büyük   zevk   alır.   Dolaş   ha   dolaş… Milas’ın       sokak       ve       caddeleri,       Memet’in dümbelek veya teneke sesiyle yankılanır. Memet,   elindekini   çalarken   kendisinden geçer.    Bazen    caddede    yürürken,    arkasındaki arabalara   aldırmadan   yolun   ortasında   durur,   o anda     kendisini     izleyenlere     gösteri     sunar. Arabaların   korna   seslerine   hiç   aldırmaz.   Çünkü o   anda   kendisinden   geçmiş   bir   solo   program yapmaktadır.    Memet’in    arkasındaki    arabaları aldırış    etmemesi,    trafiğin    tıkanması    üzerine, birileri    Memet’in    yanına    yaklaşır,    kolundan tutarak,   onu   kenara   çeker…   O   anda   Memet’in yüzünde      hafif      bir      tebessüm      belirir.      Bu tebessüm,   belki   yaptığı   işin   onda   yarattığı   bir mutluktur,    belki    de    arkasına    arabaları    nasıl dizdiğinin    muzipliğidir…    Bunu    anlamak    pek mümkün olmaz. Memet’in      yaşı      pek      anlaşılmaz.      O, bakımsızlıktan,     iyi     beslenememekten     dolayı belki     daha     yaşlı     görünüyor.     Memet     yolda elindeki     dümbelek     veya     tenekeyi     çalarken ağzından     sigara     hiç     düşmez.     O     çalarken sigarayı    unutur,    ağzında    sigara,    o    çalmasına devam     eder.     Sigara     onun     ağzında     kendi kendine    tükenir    gider.        Bazen    sigara    yerine Memet’in   ağzında   kuru   ekmek   vardır.   O   hem ekmeğini   ısırır   hem   de   çalmasına   devam   eder. Memet,     Milas     cadde     ve     sokaklarının     bir simgesidir     adeta.     O     çalarken     kendisinden geçer,     kendisine     laf     atanları     hiç     duymaz. Çalarken,   Memet’in   her   vuruşunda,   ağzından, “Ho,     ho,     ho…”     diye     sesler     çıkar.     Memet kimseyle   diyalog   kurmaz,   kimseyle   konuşmaz. Kendisiyle    diyalog    kurmak    isteyenlere    karşı boş    boş    bakar.    Kendisiyle    konuşulmasından, ilgilenilmesinden    memnudur    Memet    ama    o kimseyle        konuşmaz        veya        konuşamaz… Söylenenleri anlar mı o da bilinmez. Bazen      onun      arkasından      bir      çocuk ordusu     yürür.     O     önde     çocuklar     arkada; caddede    gösteri    yapan    bir    bando    takımının şefi    gibidir    Memet    o    sırada.    Arkasından    bir topluluğun   yürümesi   Memet’in   hoşuna   gider. Çocukların     kendisine     sataşmasından     o     hiç rahatsız    olmaz.    O    çalar,    çocuklar    arkasından yürür.     Çocuklar     bir     süre     sonra     onu     takip etmekten   vazgeçer,   o   ise   yoluna   devam   eder. Memet         çaldıkça         çalar,            çaldıkça         coşar,         ne zaman yorulursa veya akşam ne zaman olursa
o   zaman   bırakır.   Memet   nerede   yatar,   nerede kalır   bilinmez.   Memet   hasta   olur   mu,   anası- babası   var   mıdır,   Memet’i   tanıyanlar   bunu   da bilmez.      Memet,      onlar      için      bu      âlemde, dümbeleği     ile     özdeşleşen     tek     başına     bir insandır. Memet,   bir   ara   ortadan   kayboldu.   Onun varlığına,    onun    caddede    gösteri    yapmasına alışkın           olanlar,           Memet’in           birden kayboluvermesine   anlam   veremediler.   Herkes onu   merak   etmeye   başlamıştı.   Milas   cadde   ve sokakları,    onun    çalgısının    sesine,    Memet’in çalarken,     “ho,     ho,     ho…”     diye     çıkardığı     o anlaşılmaz       seslere       alışmıştı.       Sokakların, caddelerin       birden       sessizliğe       gömülmesi yadırganır   olmuştu.   Milaslılar   için   doğal   olan Memet’in      kendisi      ve      çalgısının      sesiydi. Sokakların       ve       caddelerin       onsuz       oluşu düşünülemezdi. Memet’in         uzun         süre         ortadan kaybolması,    Milas’ta    bir    söylentiye    yol    açtı. Herkes   birbirine   aynı   şeyi   soruyordu.   Mahalle arasında    oturan    kadınlar    birbirine    aynı    şeyi anlatıyordu.     “Duydun     mu,     Memet     neden yokmuş?      Memet      su      deposuna      düşmüş. Cesedini     su     deposundan     çıkarmışlar.”     Bu söylenti   bir   anda   Milas’ın   her   tarafına   yayıldı. Hiç     kimse,     çeşmesinden     su     içmez     oldu. Bulaşıklarını   bile   çeşme   suyuyla   yıkamadı   hiç kimse.      Çeşmeden      akan      suya      tiksintiyle bakmaya   başladı   çoğu   kimse.   Belediye   böyle birşeyin      olmadığını,      bunun      gerçek      dışı olduğunu,    bir    söylenti    olduğunu    açıklasa    da kimse    bu    açıklamalara    inanmadı.    Caddede yürürken       karşılaşanlar,       birbirine       selam vermeden,     “Duydun     mu     ‘Deli     Memet’     su deposuna   kaçmış”   diyordu.   Mahallede,   sokak aralarında    kapı    önüne    oturmuş    akşamüzeri sohbetleri    yapan    kadınların,    birbirlerine    ilk sözü,   “duydun   mu   ‘Deli   Memet’   su   deposuna kaçmış”      oluyordu.      Milas,      uzun      süre      bu dedikoduyla      çalkalandı.      Memet’in      organ mafyası   tarafından   kaçırıldığını   da   söyleyenler oldu     ama     herkes     Memet’in     su     deposuna kaçmış   olması   söylentilerine   inandı.   Memet’in yok       olduğu       süre       içinde,       birçok       kişi çeşmesinden    su    içmedi.    Ellerini    çeşmeden akan      suyla      yıkamaktan      bile      kaçındılar. Labranda     damacana     su     satışları     patladı. Bayiler damacana su yetiştiremez oldu. Uzun   bir   aradan   sonra   bir   gün   Memet’in sesi   duyuldu   bir   caddede.   “Ho,   ho,   ho…”   diye sesler   çıkararak,   avuç   içiyle   tenekeye   vurarak o   eski   gösterilerine   devam   ediyordu,   Memet.     Arada    bir    duruyor,    dizlerini    hafif    kırarak    ve kamburlaşan    belini    doğrultarak    ve    yüzüne hafif    bir    gülümseme    kondurarak,    “hepinizi nasıl     da     işlettim”     der     gibi     muzip     muzip çevresine       bakınıyordu.       Memet’in       ortaya çıkması, herkese derin bir “ohhh!” çektirmişti. Memet,      her      zamanki      gösterilerine devam    etti    Milas’ın    cadde    ve    sokaklarında. İnsanlar     eskiden     olduğu     gibi     çeşmelerinin suyunu    kullanmaya    başladı.    Damacana    su satışları   eski   haline   döndü.      Memet’in   ortaya çıkışıyla   Milas’ta   yaşam   normale   dönmüştü… Hem    söylenti    sona    ermiş    hem    de    Memet’in solo gösterileri tekrar başlamıştı… Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ
© Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ / Milas - 2017
www.milas.org.tr  

MEMET…

Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ’nin Öyküleri (3)

NÇT’nin Milas Yazıları

NÇT’nin Öyküleri

NÇT’nin Kitapları

NÇT’nin Özyaşamı

NÇT

NÇT’nin Makaleleri

GSM: +90.542.535 51 71   |   e-Posta: nctmilas@gmail.com
© Nevzat Çağlar Tüfekçi / Milas - 2017
Memet   kimdir,   nerelidir   kimse   bilmez.   Onun   elinde   bazen dümbelek   olur,   dümbeliği   bulamazsa   boş   bir   teneke   kutu   olur; onları   çalarak   Milas’ın   cadde   ve   sokaklarında   dolaşır,   o.   Zayıf,   ince bir    yapısı    vardır    Memet’in.    Ayakta    lastik    ayakkabı,    eski-tüskü pantolonunun      paçaları      çoraplarının      içine      sokulmuş,      hafif kamburlaşmış   haliyle   Memet,   habire   Milas’ın   cadde   ve   sokaklarını dolaşır   durur.      Yorulmak   bilmez   o.   Dümbelek,   dümbelek   yoksa boş     bir     teneke     kutu,     onun     çalgısıdır     daima.     Memet,     bu yaptığından   büyük   zevk   alır.   Dolaş   ha   dolaş…   Milas’ın   sokak   ve caddeleri, Memet’in dümbelek veya teneke sesiyle yankılanır. Memet,     elindekini     çalarken     kendisinden     geçer.     Bazen caddede     yürürken,     arkasındaki     arabalara     aldırmadan     yolun ortasında    durur,    o    anda    kendisini    izleyenlere    gösteri    sunar. Arabaların     korna     seslerine     hiç     aldırmaz.     Çünkü     o     anda kendisinden    geçmiş    bir    solo    program    yapmaktadır.    Memet’in arkasındaki   arabaları   aldırış   etmemesi,   trafiğin   tıkanması   üzerine, birileri   Memet’in   yanına   yaklaşır,   kolundan   tutarak,   onu   kenara çeker…   O   anda   Memet’in   yüzünde   hafif   bir   tebessüm   belirir.   Bu tebessüm,   belki   yaptığı   işin   onda   yarattığı   bir   mutluktur,   belki   de arkasına   arabaları   nasıl   dizdiğinin   muzipliğidir…   Bunu   anlamak pek mümkün olmaz. Memet’in     yaşı     pek     anlaşılmaz.     O,     bakımsızlıktan,     iyi beslenememekten    dolayı    belki    daha    yaşlı    görünüyor.    Memet yolda   elindeki   dümbelek   veya   tenekeyi   çalarken   ağzından   sigara hiç     düşmez.     O     çalarken     sigarayı     unutur,     ağzında     sigara,     o çalmasına    devam    eder.    Sigara    onun    ağzında    kendi    kendine tükenir   gider.      Bazen   sigara   yerine   Memet’in   ağzında   kuru   ekmek vardır.    O    hem    ekmeğini    ısırır    hem    de    çalmasına    devam    eder. Memet,    Milas    cadde    ve    sokaklarının    bir    simgesidir    adeta.    O çalarken   kendisinden   geçer,   kendisine   laf   atanları   hiç   duymaz. Çalarken,   Memet’in   her   vuruşunda,   ağzından,   “Ho,   ho,   ho…”   diye sesler      çıkar.      Memet      kimseyle      diyalog      kurmaz,      kimseyle konuşmaz.   Kendisiyle   diyalog   kurmak   isteyenlere   karşı   boş   boş bakar.   Kendisiyle   konuşulmasından,   ilgilenilmesinden   memnudur Memet      ama      o      kimseyle      konuşmaz      veya      konuşamaz… Söylenenleri anlar mı o da bilinmez. Bazen   onun   arkasından   bir   çocuk   ordusu   yürür.   O   önde çocuklar   arkada;   caddede   gösteri   yapan   bir   bando   takımının   şefi gibidir    Memet    o    sırada.    Arkasından    bir    topluluğun    yürümesi Memet’in   hoşuna   gider.   Çocukların   kendisine   sataşmasından   o hiç   rahatsız   olmaz.   O   çalar,   çocuklar   arkasından   yürür.   Çocuklar bir   süre   sonra   onu   takip   etmekten   vazgeçer,   o   ise   yoluna   devam eder.   Memet         çaldıkça         çalar,            çaldıkça         coşar,         ne   zaman yorulursa   veya   akşam   ne   zaman   olursa   o   zaman   bırakır.   Memet nerede   yatar,   nerede   kalır   bilinmez.   Memet   hasta   olur   mu,   anası- babası    var    mıdır,    Memet’i    tanıyanlar    bunu    da    bilmez.    Memet, onlar   için   bu   âlemde,   dümbeleği   ile   özdeşleşen   tek   başına   bir insandır. Memet,    bir    ara    ortadan    kayboldu.    Onun    varlığına,    onun caddede    gösteri    yapmasına    alışkın    olanlar,    Memet’in    birden kayboluvermesine   anlam   veremediler.   Herkes   onu   merak   etmeye başlamıştı.    Milas    cadde    ve    sokakları,    onun    çalgısının    sesine, Memet’in    çalarken,    “ho,    ho,    ho…”    diye    çıkardığı    o    anlaşılmaz seslere      alışmıştı.      Sokakların,      caddelerin      birden      sessizliğe gömülmesi     yadırganır     olmuştu.     Milaslılar     için     doğal     olan Memet’in   kendisi   ve   çalgısının   sesiydi.   Sokakların   ve   caddelerin onsuz oluşu düşünülemezdi. Memet’in     uzun     süre     ortadan     kaybolması,     Milas’ta     bir söylentiye   yol   açtı.   Herkes   birbirine   aynı   şeyi   soruyordu.   Mahalle arasında   oturan   kadınlar   birbirine   aynı   şeyi   anlatıyordu.   “Duydun mu,    Memet    neden    yokmuş?    Memet    su    deposuna    düşmüş. Cesedini    su    deposundan    çıkarmışlar.”    Bu    söylenti    bir    anda Milas’ın    her    tarafına    yayıldı.    Hiç    kimse,    çeşmesinden    su    içmez oldu.     Bulaşıklarını     bile     çeşme     suyuyla     yıkamadı     hiç     kimse. Çeşmeden    akan    suya    tiksintiyle    bakmaya    başladı    çoğu    kimse. Belediye   böyle   birşeyin   olmadığını,   bunun   gerçek   dışı   olduğunu, bir     söylenti     olduğunu     açıklasa     da     kimse     bu     açıklamalara inanmadı.     Caddede     yürürken     karşılaşanlar,     birbirine     selam vermeden,    “Duydun    mu    ‘Deli    Memet’    su    deposuna    kaçmış” diyordu.     Mahallede,     sokak     aralarında     kapı     önüne     oturmuş akşamüzeri    sohbetleri    yapan    kadınların,    birbirlerine    ilk    sözü, “duydun   mu   ‘Deli   Memet’   su   deposuna   kaçmış”   oluyordu.   Milas, uzun   süre   bu   dedikoduyla   çalkalandı.   Memet’in   organ   mafyası tarafından   kaçırıldığını   da   söyleyenler   oldu   ama   herkes   Memet’in su   deposuna   kaçmış   olması   söylentilerine   inandı.   Memet’in   yok olduğu   süre   içinde,   birçok   kişi   çeşmesinden   su   içmedi.   Ellerini çeşmeden     akan     suyla     yıkamaktan     bile     kaçındılar.     Labranda damacana   su   satışları   patladı.   Bayiler   damacana   su   yetiştiremez oldu. Uzun   bir   aradan   sonra   bir   gün   Memet’in   sesi   duyuldu   bir caddede.   “Ho,   ho,   ho…”   diye   sesler   çıkararak,   avuç   içiyle   tenekeye vurarak   o   eski   gösterilerine   devam   ediyordu,   Memet.      Arada   bir duruyor,   dizlerini   hafif   kırarak   ve   kamburlaşan   belini   doğrultarak ve    yüzüne    hafif    bir    gülümseme    kondurarak,    “hepinizi    nasıl    da işlettim”   der   gibi   muzip   muzip   çevresine   bakınıyordu.   Memet’in ortaya çıkması, herkese derin bir “ohhh!” çektirmişti. Memet,    her    zamanki    gösterilerine    devam    etti    Milas’ın cadde   ve   sokaklarında.   İnsanlar   eskiden   olduğu   gibi   çeşmelerinin suyunu    kullanmaya    başladı.    Damacana    su    satışları    eski    haline döndü.          Memet’in     ortaya     çıkışıyla     Milas’ta     yaşam     normale dönmüştü…    Hem    söylenti    sona    ermiş    hem    de    Memet’in    solo gösterileri tekrar başlamıştı… Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ

MEMET…

Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ’nin Öyküleri (3)

www.milas.org.tr    
Facebook sayfamız yayına başladı.

NÇT’nin Milas Yazıları

NÇT’nin Öyküleri

NÇT’nin Kitapları

NÇT’nin Özyaşamı

NÇT

NÇT’nin Makaleleri

Diğer sayfalar için tıklayınız Diğer sayfalar için tıklayınız