GSM: 0.542.535 51 71   |   e-Posta:                     
1951   senesiydi.   Askere   gitmeden   evvel apandisit       ameliyatı       olmuştum.       1950’de askerden     geldim,     horeye     berber     dükkanı açmıştım.   Çok   hasta   oldum.   Muğla’ya   böbrek doktoruna   gittim.   Sen   ameliyatı   nerde   oldun dedi,    doktor.    Aydın’da    oldum    dedim.    Aydın’a gitçesing,    belki    içerde    makas    unutmuşlardır dedi.     Aldı     mı     bene     bi     korku.     Ya     yolda ölüverirsem?   Aydın’a   gittik.   Bi   film   çektirdiler bana.     Böbreğinde     taş     var     dediler.     Doktor mektup   yazvedi,   beni   İzmir’e   başka   bi   doktora gönderdi.    Senden    para-mara    almazlar    dedi. Vardım   İzmir’e,   doktor   beni   hastaneye   yatırdı. Ameliyat       olduk,       geldik       buraya.       Buraya geldiğimde kır tütünleri kırılıyordu. Ben     bi     bayram     gün     sabala     geldim buraya.     Anam,     “Galip’in     Selattin’inin     oraya tütün   kırmaya   gidiyorum   ben,   sen   kal   burada, iyileşince   gelirsin   benim   yanıma”   dedi.      Anam evin içinde beni yalnız bırakıp gitti. Bizim   gandil   bile   yoğudu.   Pilli   bi   el   feneri vardı.    Onnan    idare    edyoduk.        Accık    gayve gittim.   Sona   kalktım   eve   geldim.   Ev,   abimin   evi. Büyük    bi    ev.    Odaları    geniş.    Ben    geldim    eve uzandım.    Evde    kimsecikle    yok.    Gece    Bekir Dayım    geldi    kapıyı    açtı.    Odanın    içinde    un sandığı    var,    üstünde    de    mendil    vardı.    Bekir Dayım    kapıyı    açınca,    anan    var    mı    dedi,    yok dedim      ben.      Gitti.      Kapıyı      kapat      dedim, kapatmadan     gitti.     Belki     duymadı,     bileman. Allah    belanı    vesin,    Allah’ın    delisi    dedim    ben kendi kendime. Ameliyatlıyım. Yerimden   kıpırdecek   halim   yok.   Gandil yok.   Zifiri   garannık.   El   feneri   nerde   bileman. Odanın     içinde     göz     gözü     göremaz.     Kapıyı kapatayım       diye       sürüne       sürüne       kapıya vardığımda,   içerde   havada   uzun   boyunlu   birr şey    dolaşıkduru    höle.    O    uzun    boyunlu    şey kafasını   gezdiryo   içerde.   Sanki   içerde   bir   şeyle arekduru.    Üle    bu    ne    hindi,    dedim    ben?    Al başına    belayı.    Ben    de    bir    korku    başladı    mı? Ben    korkudan    tir    tir    titriyorum.    Ne    yapcemi bilemiyom.   Korkudan   altıma   etçem   nerdeyse. Allah   Allah   bu   ne   şimdi.   İn   mi,   cin   mi,   şeytan mı?    Zaten    o    zamanlar    herkes    şeytan    göryo, şeytandan      bahsediyordu.      İçimden,      şeytan bizim     evin     içine     kadar     geldi     gari     dedim. Korkudan dilim tutuldu. Şeytan    gitsin    diye    dua    etçem    emme dilim-damağım       kıpırdamıyo       hiç.       Allahım napem  ben  şimdi  diye  gara gara düşünmeye
başladım.    Biri    gelse    de    bu    şeytandan    beni kurtarsa   diye   düşünüyorum.      Bir   göz   odanın içinde    pencereyi    bulamadım.    Ben    yere    iyice yapıştım.     Üstümde     uzun     boyunlu     bir     şey kafasını    gezdirip    duryo    habire.    O    içerdeki hayalet   bana   çarpmasın   diye   karanlıkta   yere yapıştım   iyice.      Ben   bir   korku   denizinin   içinde debelenip           duruyorum.           Debelendikçe batıyorum.   Bağırmak   isteyon,   bağıramıyorum, sesim    çıkmeyo.    Bir    korku    yumağının    içine hapsoldum,        kaldım,        bir        türlü        ordan çıkamıyorum. Pencereyi           arıyom,           bulamıyom. Pencereyi     bulsam     ordan     ne     yapıp     edip kaçacağım.      Pencereyi      bulamayınca,      ocak aklıma     geldi.     Ocağın     arkası     zayıftır     diye düşündüm.   Orayı   tekmeyle   yıkıp,   ordan   çıkıp giderim     diye     kafamda     kuruyorum.     Ocağı arıyom,        onu        bulamıyom.        Ben        yerde sürünüyorum,   üstümde   hayalet   dolaşyo.   Bişe gezipduru    havada,    böööleee.    Gapgara    bişe.      Gövdesi   dışarıda,   boynu   içerde,   habire   havada dolaşyo   kafası.   Evin   içinde   bişeyle   arekduru. Üle   arkıdeş,   bu   ne?   Sona   Bekir   Dayım   abemin yanına        gitmiş.        Gandili        yakmışla        eve geligodular. Abem     ışığı     tutunca,     kapının     önünde yerde    ıhmış    bir    deve,    boynu,    kafası    içerde. Abem,      bunu      bure      ıhdırcene,      ta      öteye ıhdırsaydın   ya   dedi.   Bekir   Dayım,   “bişe   etmez o,   bişe   etmez   o”   demez   mi?   Ta   Allah   belanı versin   senin   dedim   ben.   Siz   gelinceye   kadar ben    korkudan    ne    çektim    sen    bilvatı    mın? Gene,    bişe    etmez    o,    bişe    etmez    o    dekduru. Hastir   ordan   Allah   belanı   versin   senin   dedim ben     öfke     ve     kızgınlıkla.          Orda     yaşadığım korkuyu ömrüm boyu unutamam ben. Deve   kapıdan   içeri   kafasını   sokmuş   da içerde    yiyecek    arıyor.    Evin    içinde    bir    kafa gezipbörü.   Bundan   kim   olsa   korka.   Sen   olsan korkmaz    mısın?    Zaten    o    zamanlar    herkes şeytandan   bahsediyordu.   Öte   git   şeytan,   beri gel   şeytan.   Garanlık   oldu   mu   şeytanlar   ortaya çıkıyordu.   Biz   de   şeytanlar   bizden   uzak   olsun diye    bildiğimiz    duaları    ederdik.    Gece    yolda giderken    şeytanla    karşılaşmamak    için    duvar kenarlarından   sürtüne   sürtüne   gider,   karşıdan şeytan     gelecek     mi     diye     tetikte     beklerdik. Kendimizi   gece   bir   eve   attık   mı   rahatlar,   oh şükür derdik. O     zaman     köyde,     karanlık     gecelerin hakimi     şeytanlardı.     Bu     bizim     bilinçaltımıza yerleşmişti.    İşte    o    bilinçaltıyla,    evin    içinde dolaşan   uzun   boyunlu   şeyi   şeytan   zannettim. Abimle     devenin     sahibi     Bekir     Dayım     eve gelinceye    kadar    o    şeytan    korkusu    beni    yedi bitirdi,   o   süre   geçmek   bilmedi   hiç.   Sanki   çok uzun    bir    süreydi.    Bir    kâbustu    benim    için    o geçmek bilmeyen zifiri karanlık zaman… Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ
© Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ / Milas - 2017
www.milas.org.tr  

DEVE

Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ’nin Öyküleri (4)

NÇT’nin Milas Yazıları

NÇT’nin Öyküleri

NÇT’nin Kitapları

NÇT’nin Özyaşamı

NÇT

GSM: +90.542.535 51 71   |   e-Posta: nctmilas@gmail.com
© Nevzat Çağlar Tüfekçi / Milas - 2017
1951   senesiydi.   Askere   gitmeden   evvel   apandisit   ameliyatı olmuştum.    1950’de    askerden    geldim,    horeye    berber    dükkanı açmıştım.   Çok   hasta   oldum.   Muğla’ya   böbrek   doktoruna   gittim. Sen   ameliyatı   nerde   oldun   dedi,   doktor.   Aydın’da   oldum   dedim. Aydın’a   gitçesing,   belki   içerde   makas   unutmuşlardır   dedi.   Aldı   bene    bi    korku.    Ya    yolda    ölüverirsem?    Aydın’a    gittik.    Bi    film çektirdiler    bana.    Böbreğinde    taş    var    dediler.    Doktor    mektup yazvedi,   beni   İzmir’e   başka   bi   doktora   gönderdi.   Senden   para- mara    almazlar    dedi.    Vardım    İzmir’e,    doktor    beni    hastaneye yatırdı.    Ameliyat    olduk,    geldik    buraya.    Buraya    geldiğimde    kır tütünleri kırılıyordu. Ben   bi   bayram   gün   sabala   geldim   buraya.   Anam,   “Galip’in Selattin’inin   oraya   tütün   kırmaya   gidiyorum   ben,   sen   kal   burada, iyileşince   gelirsin   benim   yanıma”   dedi.      Anam   evin   içinde   beni yalnız bırakıp gitti. Bizim    gandil    bile    yoğudu.    Pilli    bi    el    feneri    vardı.    Onnan idare   edyoduk.      Accık   gayve   gittim.   Sona   kalktım   eve   geldim.   Ev, abimin   evi.   Büyük   bi   ev.   Odaları   geniş.   Ben   geldim   eve   uzandım. Evde   kimsecikle   yok.   Gece   Bekir   Dayım   geldi   kapıyı   açtı.   Odanın içinde    un    sandığı    var,    üstünde    de    mendil    vardı.    Bekir    Dayım kapıyı   açınca,   anan   var   mı   dedi,   yok   dedim   ben.   Gitti.   Kapıyı   kapat dedim,   kapatmadan   gitti.   Belki   duymadı,   bileman.   Allah   belanı vesin, Allah’ın delisi dedim ben kendi kendime. Ameliyatlıyım. Yerimden   kıpırdecek   halim   yok.   Gandil   yok.   Zifiri   garannık. El   feneri   nerde   bileman.   Odanın   içinde   göz   gözü   göremaz.   Kapıyı kapatayım   diye   sürüne   sürüne   kapıya   vardığımda,   içerde   havada uzun    boyunlu    birr    şey    dolaşıkduru    höle.    O    uzun    boyunlu    şey kafasını   gezdiryo   içerde.   Sanki   içerde   bir   şeyle   arekduru.   Üle   bu ne   hindi,   dedim   ben?   Al   başına   belayı.   Ben   de   bir   korku   başladı mı?    Ben    korkudan    tir    tir    titriyorum.    Ne    yapcemi    bilemiyom. Korkudan   altıma   etçem   nerdeyse.   Allah   Allah   bu   ne   şimdi.   İn   mi, cin    mi,    şeytan    mı?    Zaten    o    zamanlar    herkes    şeytan    göryo, şeytandan   bahsediyordu.   İçimden,   şeytan   bizim   evin   içine   kadar geldi gari dedim. Korkudan dilim tutuldu. Şeytan     gitsin     diye     dua     etçem     emme     dilim-damağım kıpırdamıyo    hiç.    Allahım    napem        ben        şimdi        diye        gara    gara düşünmeye   başladım.   Biri   gelse   de   bu   şeytandan   beni   kurtarsa diye   düşünüyorum.      Bir   göz   odanın   içinde   pencereyi   bulamadım. Ben   yere   iyice   yapıştım.   Üstümde   uzun   boyunlu   bir   şey   kafasını gezdirip   duryo   habire.   O   içerdeki   hayalet   bana   çarpmasın   diye karanlıkta    yere    yapıştım    iyice.        Ben    bir    korku    denizinin    içinde debelenip      duruyorum.      Debelendikçe      batıyorum.      Bağırmak isteyon,    bağıramıyorum,    sesim    çıkmeyo.    Bir    korku    yumağının içine hapsoldum, kaldım, bir türlü ordan çıkamıyorum. Pencereyi   arıyom,   bulamıyom.   Pencereyi   bulsam   ordan   ne yapıp   edip   kaçacağım.   Pencereyi   bulamayınca,   ocak   aklıma   geldi. Ocağın   arkası   zayıftır   diye   düşündüm.   Orayı   tekmeyle   yıkıp,   ordan çıkıp    giderim    diye    kafamda    kuruyorum.    Ocağı    arıyom,    onu bulamıyom.   Ben   yerde   sürünüyorum,   üstümde   hayalet   dolaşyo. Bişe     gezipduru     havada,     böööleee.     Gapgara     bişe.          Gövdesi dışarıda,   boynu   içerde,   habire   havada   dolaşyo   kafası.   Evin   içinde bişeyle   arekduru.   Üle   arkıdeş,   bu   ne?   Sona   Bekir   Dayım   abemin yanına gitmiş. Gandili yakmışla eve geligodular. Abem   ışığı   tutunca,   kapının   önünde   yerde   ıhmış   bir   deve, boynu,    kafası    içerde.    Abem,    bunu    bure    ıhdırcene,    ta    öteye ıhdırsaydın   ya   dedi.   Bekir   Dayım,   “bişe   etmez   o,   bişe   etmez   o” demez   mi?   Ta   Allah   belanı   versin   senin   dedim   ben.   Siz   gelinceye kadar   ben   korkudan   ne   çektim   sen   bilvatı   mın?   Gene,   bişe   etmez o,   bişe   etmez   o   dekduru.   Hastir   ordan   Allah   belanı   versin   senin dedim   ben   öfke   ve   kızgınlıkla.      Orda   yaşadığım   korkuyu   ömrüm boyu unutamam ben. Deve    kapıdan    içeri    kafasını    sokmuş    da    içerde    yiyecek arıyor.   Evin   içinde   bir   kafa   gezipbörü.   Bundan   kim   olsa   korka.   Sen olsan    korkmaz    mısın?    Zaten    o    zamanlar    herkes    şeytandan bahsediyordu.   Öte   git   şeytan,   beri   gel   şeytan.   Garanlık   oldu   mu şeytanlar   ortaya   çıkıyordu.   Biz   de   şeytanlar   bizden   uzak   olsun diye    bildiğimiz    duaları    ederdik.    Gece    yolda    giderken    şeytanla karşılaşmamak   için   duvar   kenarlarından   sürtüne   sürtüne   gider, karşıdan   şeytan   gelecek   mi   diye   tetikte   beklerdik.   Kendimizi   gece bir eve attık mı rahatlar, oh şükür derdik. O   zaman   köyde,   karanlık   gecelerin   hakimi   şeytanlardı.   Bu bizim    bilinçaltımıza    yerleşmişti.    İşte    o    bilinçaltıyla,    evin    içinde dolaşan    uzun    boyunlu    şeyi    şeytan    zannettim.    Abimle    devenin sahibi   Bekir   Dayım   eve   gelinceye   kadar   o   şeytan   korkusu   beni yedi   bitirdi,   o   süre   geçmek   bilmedi   hiç.   Sanki   çok   uzun   bir   süreydi. Bir kâbustu benim için o geçmek bilmeyen zifiri karanlık zaman… Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ

DEVE

Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ’nin Öyküleri (4)

NÇT’nin Milas Yazıları

NÇT’nin Öyküleri

NÇT’nin Kitapları

NÇT’nin Özyaşamı

NÇT

www.milas.org.tr