GSM: 0.542.535 51 71   |   e-Posta:                     
Çocukken      hasta,      marazlı      birisiydim. Eskiden    soba    mı    va?    Bi    ocak    yanar.    Ocağın içine   doğru   ayağımı   uzatırım.   Ocağın   kendine hayrı   yok.   Sadece   içini   ısıtıyor.      Ocağın   içine kadar      sokulursam      ancak      ısınabiliyordum. Ocağın    sıcaklığını    hissedebilmek    için    ayağımı ocağın    içine    varese    kadar    sokardım.    Ocağın başında     itiş     kakış     olurduk.     Herkes     ocağın başına    sokulmak,    ısınmak    istiyordu.    O    sen çekil,   o   sen   çekil   diye   birbirini   iteklerdi.   Ocağın başında   yer   kapan   dibek   gibi   oturur,   bir   yere kıpırdamazdı.   Bi   yo   kıpırdadın   mı,   kendini   öte başta    bulurdun.        Yatınceye    gada    o    ocağın başına sokulamazdın gari. Soğuk    kış    günlerinde    ocağın    başında olmak,       ellerini       ayaklarını       ocağa       doğru uzatmak,    ocağın    içine    kadar    sokulmak    bir şans,    bir    dületti(devlet=şans)    o.    Ayağım    kül olunca   evin   içi,   ocağın   başı   kül   olurdu.   Ocağın başındakilerinin     de     üstü     başı     kül     olurdu. Benim   bulunduğum   yer   apbecik(ap-ak)   olurdu. Ayaklarımı    küle    değdirirsem    ısınabiliyordum ancak.   Aynı   kedi   gibi   oldum   ben.   Ocağın   başını çok   seviyordum.   Hani   külkedisi   derler   ya,   ben de    öle    oldum    işte.    Kışın    benim    için    evin    en güzel    yeri    ocağın    başı,    hatta    içiydi.    Elimden gelse   ocağın   içine   girip   oturasım   gelyodu.   Ayak küle    değdi    mi,    benim    içim    öle    ısınıyordu. Ocağın   içinde   harıl   harıl   ateş   yansa   bile,   ben ayağımı   illaki   küle   değdirmeliydim.   Bu   bende bir hastalık haline geldi. Köyde   hangi   eve   gitsem,   hemen   ocağın başına    geçer,    ayağım    küle    değinceye    kadar ocağın    içine    sokulurdum.    Gittiğim    her    yerde ocağın   başına,   oturulan   yer   hep   kül   olur,   oraya yanaşan     herkesin     üstüne     de     kül     tozları bulaşırdı.    Evden    çıkıncaya    kadar    kimse    beni ocağın    başından    kıpırdatmaz,    kalkıp    gitmek isteyince    de,    evin    içi    kül    olmasın    diye    beni kucaklayarak,     kapıya     bırakırlardı.     İnsanların beni      kucaklayarak      taşımaları      ise      benim hoşuma   gidiyordu.   Bir   süre   sonra   bu   bende bir   eğlence   haline   geldi.   Sırf   beni   kucaklayarak taşısınlar     diye     ayaklarımı     daha     çok     küle belemeye   başladım.   Ayaklarım   dizlerime   kadar küle   batar   çıkar,   kimse   beni   ocağın   başından kaldırmazdı.         İnsanların         zayıf         tarafını öğrendiğim   için   ocağın   başına   vardır   varmaz ayaklarımı    doğrudan    küle    sokar,    önce    orayı külle     boyardım.     Böyle     olunca     kimse     seni yerimden      kıpırdatmaz,      ocağın      başı      bana kalırdı.       Bir       misafirlikteysek       veya       kendi evimizdeysek     ocağın     başından     beni     kimse kaldırmaz,   dokunmazlardı   bana.   Bir   eve   varır varmaz   ayağımı   küllemek,   ocak   başının   bana kalmasının      bir      garantisiydi      sanki.      Diğer çocuklarla ocak başında kavga edilirdi. Çocukların   ana-babaları,   oğlum   sen   gel ben   seni   güzelce   sarar   sarmalarım,   üşümezsin. Bırak    külcü    ocağın    başında    kalsın    derlerdi. Şimdi   onu   ordan   kaldırırsak   evin   içi   batar   çıkar, ev   kirlenmesin   derlerdi.   Bu   da   benim   hoşuma giderdi.    Çünkü    ocak    başı    bana    kalırdı.    Bu özelliğimi     keşfedince,     “Yav     ben     ne     akıllı çocuğum.   İyi   ki   bu   küllenmeyi   keşfetmişim   der, kendi   kendime   sevinirdim.   Bunu   kimseyle   de belli    etmezdim.    Herkes    ocağın    başında    yer tutmak   isterdi.   Ben   bir   eve   annemle   misafirliğe gittiğim    zaman    hemen    ocağın    başına    doğru gider,     ordakilerin     arasından     girer     hemen ayaklarımı    küle    batırır,    oturur,    yerimden    hiç ırlanmazdım.     Bundan     dolayı     benim     adım, bizim   köyde   külcüye   çıktı.   Annemle   misafirliğe gideceğimiz   zaman,   o   evin   insanları,   çocukları önceden       ocağın       başına       oturur,       sıkıca birbirlerine    yaslanırlardı.    Benim    aralarından yarma      yapmamam      için      iyice      birbirlerine yaslanırlardı.   Aralarında   bir   hava   boşluğu   bile bırakmazlardı.       Ama       bana       hiçbir       engel dayanmazdı.   Köyde   anam-babamla   birlikte   bir eve   oturmaya   gideceğimiz   zaman,   o   evde   ocak başı     önceden     kapatılırdı.     Ama     ben     varır varmaz    hemen    ocağın    başına    hücum    eder, kendime     yer     açardım.     İlk     işim     tabi     önce küllenmek olurdu. Ocak   başında   kalmanın   garantisi   buydu çünkü.   Benim   bu   huyum   başıma   çok   da   iş   açtı. Ocak      kenarında      küllerin      içinde      bulunan sönmemiş   közler   benim   ayağımı   yaktı.   Orada acıyla   kıvrandım.   Günlerce   acı   çektim.   Benim ayağımın     yanması     üzerine,     orada     bulunun çocuklar,   oh   oh   iyi   olmuş   diye   seviniyorlardı. Benim        canım        yanıyor,        onlar        benim yanmamdan     dolayı     nerdeyse     teneke     çalıp oynayacaklar.     Benim     adım     köyde     Külcü’ye çıkmıştı.    Adım    unutulmuş,    ben    Külcü    olarak ünlenir,   çağrılır   olmuştum.   Külcü   gel,   Külcü   git, otur    külcü,    kalk    Külcü,    yürü    Külcü…    Anam- bubam,     kardeşlerim     de     beni     külcü     diye çağırıyordu.       Ben       artık       köyün       Külcü’sü olmuştum.   Külcü,   Külcü,   Külcü;   Külcü,   Külcü, Külcü…    Bir    süre    sonra    ben    de    gerçek    adım nedir   unuttum.   Kendi   kendime   Külcü   demeye başladım.    Anama    bir    komşu    evine    gideceği zaman,   aman   deyen   Külcü’yü   getirme.   Sadece kendin    gel    derlerdi.    Beni    hiç    kimse    evine sokmak     istemiyordu.     Ben     evlere     sokulmak istenmeyen birisi olmuştum. Eve     gitsem     evde     çocuklar     arasında kavgaya   neden   oluyordum.   O   evde   ocakbaşı kavgaları,   itişip-kakışmaları   başlıyordu.   Anam, “aman  olum   ben  ocağı  güzelcene  yakveren,
sen    evde    otur.    Benim    başımı    derde    sokma neme    lazım.    Sen    evde    ocağın    başında    tek başına    otur,    keyfine    bak”    derdi.        Ben    artık köyde      istenmeyen,      aforoz      edilen      insan olmuştum.       Kimse       seni       evine       sokmak istemiyordu.   Yolda   görenler   vebalı   görmüşler gibi     benden     uzak     duruyorlardı.     Kahveye gitsem,     insanlar     benden     iki     metre     uzağa oturuyordu.    Ocak    başı    bende    hastalık    oldu. Nereye    gitsem    bir    ocak    başı    arar    oldum. Kahveye    giderin,    hemen    yedeğin    bulunduğu ocağın   yanına   gider   otururum.   Gaveci,   “olum ocağın    başında    ni    işin    va,    ta    ore    gitsene otursana,   beni   pahalıma(meşgul   etme)”   derdi. Bende    bu    ocak    başı    hastalığı,    gittiğim    her yerde   beni   ocak   başına   çekerdi.   Yaz   gününde bile ben ocak başı arardım. Yaz   gününde   insanlar   serinleyecek   yer ararken,   ben   illaki   ocak   başı   aradım.   Hemen yemek     pişen     tencerelerin     bulunduğu     yere giderdim.   Sanki   üşümüşüm   gibi   elimi   ocakta yanan    ateşe    doğru    uzatırdım.    Köy    yerinde benim   bu   halimi   görenlerin   kimi   acır,   kimi   de gülerdi.    Alay    konusu    olurdum.    Bu    özelliğim askerde   de   devam   etti.      Ben   bir   yerde   yanan ateş    görsem    hemen    oraya    doğru    seyirtirim. Nerde   bir   ateş   varsa   beni   kendine   çeker.   Bir keresinde     askerde     eğitimdeyiz.     Kışlada     bir yerde,   mıntıka   temizliğinde   toplanan   çalı-çırpı, kağıtlar     falan     yakılıyor.     Gür     bir     ateş     ve gökyüzüne        dumanlar        yükseliyor.        Ateşi görünce,    içimde    ateşe    doğru    gitmek    isteği uyandı.   Ore   doğru   gitçen   emme   dayak   da   va işin    içinde.    Bi    yanda    ateş,    bi    yanda    dayak korkusu.   Ateşin   içimde   uyandırdığı   çağrıyı   bir türlü bastıramıyorum. Gidem   mi,   gitmen   mi-giden   mi   gitmen mi?    Gitçen    la    ne    olursa    olsun    dedim    ve yürüdüm    gittim    ateşin    yanına.    Ben    eğitimi bıraktım,       yanan       ateşe       doğru       gitmeye başladım.   Gittim   ateşin   başında   durdum,   elimi uzattım     öylece     duruyorum.     Eğitimi     yarıda bıraktığım   için   komutan   beni   bir   güzel   dövdü.     Bende        bunun        bir        hastalık        oluğunu söyleyemedim    kimseye.    Kışlada    yanan    çok ateşler     gördüm     ama     dayak     korkusundan yanlarına    yaklaşamadım.    Bana    askerde    adın ne   dediklerinde   hep   Külcü   derdim.   Askerde   de öte   git   Külcü,   beri   gel   Külcü   oldum.   Askerler   ve komutanlarım   beni   hep   Külcü   olarak   çağırırdı. Terhis   olurken,   komutanım,   “Hadiz   Külcü   güle güle,    bizden    Bayır’a    selam    söle”    dedi.    Köye geldim,     Külcü     hoş     geldin     dediler.     Anam- bubam,     oğlum     Külcü     hoş     geldin     dediler. Benim   adım   hep   böyle   Külcü   olarak   kaldı.   Eski alışkanlığım    galmadıydı    emme    adımız    Külcü olarak   kaldı.   Yaş   geldi   90’a   adımız   hâlâ   Külcü. Gerçek     adımı     kimse     bilmez.     Ben     de     bu Külcü’ye   alıştım   artık.   Çocuklar   bile   külcü   dede diye   seslenirler   bana.   Yolda   gelirken,   giderken, beni    görenler    Külcü    Dede    diye    seslenir.    Bu yaştan    sona    adımızı    değiştircek    değiliz    ya. Külcü   osun   vasın   adımız.   Hasan   Dede   desen kimse   bilmez?   Kim   bu   Hasan   derler   ama   Külcü dediğin      zaman      köydeki      herkes      bilir      en küçüğüne kadar. Külcü ismi bu havalide tektir. Belki   Türkiye’de   yoktur.      Bu   isimden   tek olunca   benim   hoşuma   gidiyor.   Türkiye’de   tek olmak     kolay     mı?     Atatürk     ismi     tek,     başka Atatürk   va   mı?   Yok.   İşte   Atatürk   gibi   benim   de adım   tek.   Atatürk   tek,   Külcü   de   tek.   Külcü   gibi bi   isim   va   mı   bu   dünyada?   Külcü,   Külcü,   Külcü, Külcü,   Külcü…   Eskiden   bu   ismi   takıp   benimle alay         etmelerine,         insanların         benden uzaklaşmalarına   çok   kızardım.   Bu   yakıştırmayı sevmezdim.      Emme   şimdi   bu   isimle   çağrılmak hoşuma   gidiyor.      Muğla   havalisinde   Külcü   kim diye    sorsan    hemen    bilirler.    Külcü,    nerdedir desen,       onun       bayır’da       olduğun       bilirler. Herkesin   tanıdığı   bi   isim   olmek,   gole   mi?   Biz bu   ismi   gole   elde   etmedik.   Tam   doksan   yılda bu   isim   her   tarafa   yayıldı.   Nası   yayıldı,   ben   de bileman.   Kuşlar   yaydı,   böcekler   yaydı,   insanna yaydı…    Cümle    varlık    bu    ismi    yaydı.    Köyden köye   şehirden   şehire   rüzgarlar   götürdü.   Esen yel,   uçan   kuş,   sürünen   yaratık,   yürüyen   varlık bu    ismi    her    tarafa    yaydı.    Bu    isimle    birlikte insana     Bayır’ın     haritadaki     yerini     öğrendi. Bilmeden   yaptığım   bu   hizmetten   dolayı   benim heykelim    dikilmeli    aslında.    Külcü    kim    diye merak edenler akın akın bu köye gelipduru. Eskiden    kim    bilyodu    bu    köyü.    İki    dağ arasında,   biri   bi   yamaçta,   biri   bi   yamaçta,   in- cin   top   oynuyan   bi   yerdi   burası.   Külcü   namı her     yere     yayılınca,     merak     edenler     bure gelmeye    başladı;    kim    bu    külcü    diye.    Hatta Avrupalar’dan   bile   gelenler   oldu   bu   köye,   sırf beni    görmek    için.    Benimle    hatıra    fotoğrafı çektirdile     hep.     Filmimi     çeken     bile     oldu. Benimle     fotoğraf     çektirmek     isteyenlerden para     istisem     para     bile     verceklerdi     emme gururuma   yediremedim.   Ayıp   olurdu.   Adamla ta   orlardan   bure   gelmişle,   dünya   gada   para harcamışla,    bi    de    benim    para    istimem    ayıp olmaz     mıydı?     Köye     turist     çekmek     gibi     bi hizmetimiz     olyodu     ya     onun     şerefi     bene yetyodu.   Belki   ben   öldükten   sonra   düşünüle böle bir şey.  Ben   hayatteken   böle   bi   şey   yapsala   iyi olurdu      emme      hindi      bunu      desen      gülüp geçverile    insana.    La    deyyus    sen    kim,    senin heykel    kim    diye.    Napalım    öldükten    sona    bi düşünen   çıka   belki.      Emme   ben   çocuklarıma vasiyet   bıraktım,   mezar   taşıma   gerçek   adımı yazmayın,    şunu    yazın    diye;    “Adım    Hasan’dı Külcü          oldu/Külcülükten          canım          çok yandı/Bayır’da     gıymatım     bilinmezken/Cümle alem     onu     tanır     oldu//Bayır’da     bir     Külcü yaşadı/Namı      cihana      yürüdü/Bayır’ı      kimse bilmez    iken/Onun    sayesinde    Bayır    tanındı. Bayırlı Külcü. Ruhuna Fatiha. Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ
© Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ / Milas - 2017
www.milas.org.tr  

KÜLCÜ

Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ’nin Öyküleri (7)

NÇT’nin Milas Yazıları

NÇT’nin Öyküleri

NÇT’nin Kitapları

NÇT’nin Özyaşamı

NÇT

NÇT’nin Makaleleri

GSM: +90.542.535 51 71   |   e-Posta: nctmilas@gmail.com
© Nevzat Çağlar Tüfekçi / Milas - 2017
Çocukken   hasta,   marazlı   birisiydim.   Eskiden   soba   mı   va?   Bi ocak   yanar.   Ocağın   içine   doğru   ayağımı   uzatırım.   Ocağın   kendine hayrı   yok.   Sadece   içini   ısıtıyor.      Ocağın   içine   kadar   sokulursam ancak     ısınabiliyordum.     Ocağın     sıcaklığını     hissedebilmek     için ayağımı   ocağın   içine   varese   kadar   sokardım.   Ocağın   başında   itiş kakış   olurduk.   Herkes   ocağın   başına   sokulmak,   ısınmak   istiyordu. O   sen   çekil,   o   sen   çekil   diye   birbirini   iteklerdi.   Ocağın   başında   yer kapan   dibek   gibi   oturur,   bir   yere   kıpırdamazdı.   Bi   yo   kıpırdadın mı,   kendini   öte   başta   bulurdun.      Yatınceye   gada   o   ocağın   başına sokulamazdın gari. Soğuk     kış     günlerinde     ocağın     başında     olmak,     ellerini ayaklarını   ocağa   doğru   uzatmak,   ocağın   içine   kadar   sokulmak   bir şans,   bir   dületti(devlet=şans)   o.   Ayağım   kül   olunca   evin   içi,   ocağın başı   kül   olurdu.   Ocağın   başındakilerinin   de   üstü   başı   kül   olurdu. Benim   bulunduğum   yer   apbecik(ap-ak)   olurdu.   Ayaklarımı   küle değdirirsem    ısınabiliyordum    ancak.    Aynı    kedi    gibi    oldum    ben. Ocağın   başını   çok   seviyordum.   Hani   külkedisi   derler   ya,   ben   de öle   oldum   işte.   Kışın   benim   için   evin   en   güzel   yeri   ocağın   başı, hatta   içiydi.   Elimden   gelse   ocağın   içine   girip   oturasım   gelyodu. Ayak   küle   değdi   mi,   benim   içim   öle   ısınıyordu.   Ocağın   içinde   harıl harıl   ateş   yansa   bile,   ben   ayağımı   illaki   küle   değdirmeliydim.   Bu bende bir hastalık haline geldi. Köyde    hangi    eve    gitsem,    hemen    ocağın    başına    geçer, ayağım   küle   değinceye   kadar   ocağın   içine   sokulurdum.   Gittiğim her   yerde   ocağın   başına,   oturulan   yer   hep   kül   olur,   oraya   yanaşan herkesin   üstüne   de   kül   tozları   bulaşırdı.   Evden   çıkıncaya   kadar kimse   beni   ocağın   başından   kıpırdatmaz,   kalkıp   gitmek   isteyince de,   evin   içi   kül   olmasın   diye   beni   kucaklayarak,   kapıya   bırakırlardı. İnsanların     beni     kucaklayarak     taşımaları     ise     benim     hoşuma gidiyordu.   Bir   süre   sonra   bu   bende   bir   eğlence   haline   geldi.   Sırf beni     kucaklayarak     taşısınlar     diye     ayaklarımı     daha     çok     küle belemeye   başladım.   Ayaklarım   dizlerime   kadar   küle   batar   çıkar, kimse   beni   ocağın   başından   kaldırmazdı.   İnsanların   zayıf   tarafını öğrendiğim   için   ocağın   başına   vardır   varmaz   ayaklarımı   doğrudan küle   sokar,   önce   orayı   külle   boyardım.   Böyle   olunca   kimse   seni yerimden       kıpırdatmaz,       ocağın       başı       bana       kalırdı.       Bir misafirlikteysek   veya   kendi   evimizdeysek   ocağın   başından   beni kimse    kaldırmaz,    dokunmazlardı    bana.    Bir    eve    varır    varmaz ayağımı   küllemek,   ocak   başının   bana   kalmasının   bir   garantisiydi sanki. Diğer çocuklarla ocak başında kavga edilirdi. Çocukların   ana-babaları,   oğlum   sen   gel   ben   seni   güzelce sarar   sarmalarım,   üşümezsin.   Bırak   külcü   ocağın   başında   kalsın derlerdi.    Şimdi    onu    ordan    kaldırırsak    evin    içi    batar    çıkar,    ev kirlenmesin   derlerdi.   Bu   da   benim   hoşuma   giderdi.   Çünkü   ocak başı    bana    kalırdı.    Bu    özelliğimi    keşfedince,    “Yav    ben    ne    akıllı çocuğum.   İyi   ki   bu   küllenmeyi   keşfetmişim   der,   kendi   kendime sevinirdim.    Bunu    kimseyle    de    belli    etmezdim.    Herkes    ocağın başında    yer    tutmak    isterdi.    Ben    bir    eve    annemle    misafirliğe gittiğim    zaman    hemen    ocağın    başına    doğru    gider,    ordakilerin arasından   girer   hemen   ayaklarımı   küle   batırır,   oturur,   yerimden hiç   ırlanmazdım.   Bundan   dolayı   benim   adım,   bizim   köyde   külcüye çıktı.    Annemle    misafirliğe    gideceğimiz    zaman,    o    evin    insanları, çocukları     önceden     ocağın     başına     oturur,     sıkıca     birbirlerine yaslanırlardı.    Benim    aralarından    yarma    yapmamam    için    iyice birbirlerine     yaslanırlardı.     Aralarında     bir     hava     boşluğu     bile bırakmazlardı.   Ama   bana   hiçbir   engel   dayanmazdı.   Köyde   anam- babamla   birlikte   bir   eve   oturmaya   gideceğimiz   zaman,   o   evde ocak    başı    önceden    kapatılırdı.    Ama    ben    varır    varmaz    hemen ocağın   başına   hücum   eder,   kendime   yer   açardım.   İlk   işim   tabi önce küllenmek olurdu. Ocak   başında   kalmanın   garantisi   buydu   çünkü.   Benim   bu huyum    başıma    çok    da    iş    açtı.    Ocak    kenarında    küllerin    içinde bulunan    sönmemiş    közler    benim    ayağımı    yaktı.    Orada    acıyla kıvrandım.   Günlerce   acı   çektim.   Benim   ayağımın   yanması   üzerine, orada    bulunun    çocuklar,    oh    oh    iyi    olmuş    diye    seviniyorlardı. Benim   canım   yanıyor,   onlar   benim   yanmamdan   dolayı   nerdeyse teneke   çalıp   oynayacaklar.   Benim   adım   köyde   Külcü’ye   çıkmıştı. Adım    unutulmuş,    ben    Külcü    olarak    ünlenir,    çağrılır    olmuştum. Külcü   gel,   Külcü   git,   otur   külcü,   kalk   Külcü,   yürü   Külcü…   Anam- bubam,    kardeşlerim    de    beni    külcü    diye    çağırıyordu.    Ben    artık köyün    Külcü’sü    olmuştum.    Külcü,    Külcü,    Külcü;    Külcü,    Külcü, Külcü…   Bir   süre   sonra   ben   de   gerçek   adım   nedir   unuttum.   Kendi kendime     Külcü     demeye     başladım.     Anama     bir     komşu     evine gideceği   zaman,   aman   deyen   Külcü’yü   getirme.   Sadece   kendin   gel derlerdi.   Beni   hiç   kimse   evine   sokmak   istemiyordu.   Ben   evlere sokulmak istenmeyen birisi olmuştum. Eve     gitsem     evde     çocuklar     arasında     kavgaya     neden oluyordum.      O      evde      ocakbaşı      kavgaları,      itişip-kakışmaları başlıyordu.   Anam,   “aman      olum         ben      ocağı      güzelcene      yakveren, sen   evde   otur.   Benim   başımı   derde   sokma   neme   lazım.   Sen   evde ocağın   başında   tek   başına   otur,   keyfine   bak”   derdi.      Ben   artık köyde    istenmeyen,    aforoz    edilen    insan    olmuştum.    Kimse    seni evine   sokmak   istemiyordu.   Yolda   görenler   vebalı   görmüşler   gibi benden   uzak   duruyorlardı.   Kahveye   gitsem,   insanlar   benden   iki metre   uzağa   oturuyordu.   Ocak   başı   bende   hastalık   oldu.   Nereye gitsem   bir   ocak   başı   arar   oldum.   Kahveye   giderin,   hemen   yedeğin bulunduğu   ocağın   yanına   gider   otururum.   Gaveci,   “olum   ocağın başında   ni   işin   va,   ta   ore   gitsene   otursana,   beni   pahalıma(meşgul etme)”   derdi.   Bende   bu   ocak   başı   hastalığı,   gittiğim   her   yerde beni    ocak    başına    çekerdi.    Yaz    gününde    bile    ben    ocak    başı arardım. Yaz   gününde   insanlar   serinleyecek   yer   ararken,   ben   illaki ocak   başı   aradım.   Hemen   yemek   pişen   tencerelerin   bulunduğu yere   giderdim.   Sanki   üşümüşüm   gibi   elimi   ocakta   yanan   ateşe doğru   uzatırdım.   Köy   yerinde   benim   bu   halimi   görenlerin   kimi acır,   kimi   de   gülerdi.   Alay   konusu   olurdum.   Bu   özelliğim   askerde de   devam   etti.      Ben   bir   yerde   yanan   ateş   görsem   hemen   oraya doğru   seyirtirim.   Nerde   bir   ateş   varsa   beni   kendine   çeker.   Bir keresinde     askerde     eğitimdeyiz.     Kışlada     bir     yerde,     mıntıka temizliğinde   toplanan   çalı-çırpı,   kağıtlar   falan   yakılıyor.   Gür   bir ateş   ve   gökyüzüne   dumanlar   yükseliyor.   Ateşi   görünce,   içimde ateşe   doğru   gitmek   isteği   uyandı.   Ore   doğru   gitçen   emme   dayak da   va   işin   içinde.   Bi   yanda   ateş,   bi   yanda   dayak   korkusu.   Ateşin içimde uyandırdığı çağrıyı bir türlü bastıramıyorum. Gidem   mi,   gitmen   mi-giden   mi   gitmen   mi?   Gitçen   la   ne olursa   olsun   dedim   ve   yürüdüm   gittim   ateşin   yanına.   Ben   eğitimi bıraktım,    yanan    ateşe    doğru    gitmeye    başladım.    Gittim    ateşin başında   durdum,   elimi   uzattım   öylece   duruyorum.   Eğitimi   yarıda bıraktığım   için   komutan   beni   bir   güzel   dövdü.      Bende   bunun   bir hastalık    oluğunu    söyleyemedim    kimseye.    Kışlada    yanan    çok ateşler        gördüm        ama        dayak        korkusundan        yanlarına yaklaşamadım.    Bana    askerde    adın    ne    dediklerinde    hep    Külcü derdim.   Askerde   de   öte   git   Külcü,   beri   gel   Külcü   oldum.   Askerler ve   komutanlarım   beni   hep   Külcü   olarak   çağırırdı.   Terhis   olurken, komutanım,   “Hadiz   Külcü   güle   güle,   bizden   Bayır’a   selam   söle” dedi.   Köye   geldim,   Külcü   hoş   geldin   dediler.   Anam-bubam,   oğlum Külcü    hoş    geldin    dediler.    Benim    adım    hep    böyle    Külcü    olarak kaldı.    Eski    alışkanlığım    galmadıydı    emme    adımız    Külcü    olarak kaldı.    Yaş    geldi    90’a    adımız    hâlâ    Külcü.    Gerçek    adımı    kimse bilmez.   Ben   de   bu   Külcü’ye   alıştım   artık.   Çocuklar   bile   külcü   dede diye    seslenirler    bana.    Yolda    gelirken,    giderken,    beni    görenler Külcü    Dede    diye    seslenir.    Bu    yaştan    sona    adımızı    değiştircek değiliz   ya.   Külcü   osun   vasın   adımız.   Hasan   Dede   desen   kimse bilmez?   Kim   bu   Hasan   derler   ama   Külcü   dediğin   zaman   köydeki herkes bilir en küçüğüne kadar. Külcü ismi bu havalide tektir. Belki    Türkiye’de    yoktur.        Bu    isimden    tek    olunca    benim hoşuma   gidiyor.   Türkiye’de   tek   olmak   kolay   mı?   Atatürk   ismi   tek, başka   Atatürk   va   mı?   Yok.   İşte   Atatürk   gibi   benim   de   adım   tek. Atatürk   tek,   Külcü   de   tek.   Külcü   gibi   bi   isim   va   mı   bu   dünyada? Külcü,   Külcü,   Külcü,   Külcü,   Külcü…   Eskiden   bu   ismi   takıp   benimle alay   etmelerine,   insanların   benden   uzaklaşmalarına   çok   kızardım. Bu   yakıştırmayı   sevmezdim.      Emme   şimdi   bu   isimle   çağrılmak hoşuma   gidiyor.      Muğla   havalisinde   Külcü   kim   diye   sorsan   hemen bilirler.    Külcü,    nerdedir    desen,    onun    bayır’da    olduğun    bilirler. Herkesin   tanıdığı   bi   isim   olmek,   gole   mi?   Biz   bu   ismi   gole   elde etmedik.   Tam   doksan   yılda   bu   isim   her   tarafa   yayıldı.   Nası   yayıldı, ben    de    bileman.    Kuşlar    yaydı,    böcekler    yaydı,    insanna    yaydı… Cümle     varlık     bu     ismi     yaydı.     Köyden     köye     şehirden     şehire rüzgarlar   götürdü.   Esen   yel,   uçan   kuş,   sürünen   yaratık,   yürüyen varlık   bu   ismi   her   tarafa   yaydı.   Bu   isimle   birlikte   insana   Bayır’ın haritadaki   yerini   öğrendi.   Bilmeden   yaptığım   bu   hizmetten   dolayı benim   heykelim   dikilmeli   aslında.   Külcü   kim   diye   merak   edenler akın akın bu köye gelipduru. Eskiden    kim    bilyodu    bu    köyü.    İki    dağ    arasında,    biri    bi yamaçta,   biri   bi   yamaçta,   in-cin   top   oynuyan   bi   yerdi   burası.   Külcü namı   her   yere   yayılınca,   merak   edenler   bure   gelmeye   başladı;   kim bu   külcü   diye.   Hatta   Avrupalar’dan   bile   gelenler   oldu   bu   köye,   sırf beni   görmek   için.   Benimle   hatıra   fotoğrafı   çektirdile   hep.   Filmimi çeken   bile   oldu.   Benimle   fotoğraf   çektirmek   isteyenlerden   para istisem   para   bile   verceklerdi   emme   gururuma   yediremedim.   Ayıp olurdu.    Adamla    ta    orlardan    bure    gelmişle,    dünya    gada    para harcamışla,   bi   de   benim   para   istimem   ayıp   olmaz   mıydı?   Köye turist    çekmek    gibi    bi    hizmetimiz    olyodu    ya    onun    şerefi    bene yetyodu. Belki ben öldükten sonra düşünüle böle bir şey.  Ben   hayatteken   böle   bi   şey   yapsala   iyi   olurdu   emme   hindi bunu   desen   gülüp   geçverile   insana.   La   deyyus   sen   kim,   senin heykel   kim   diye.   Napalım   öldükten   sona   bi   düşünen   çıka   belki.     Emme   ben   çocuklarıma   vasiyet   bıraktım,   mezar   taşıma   gerçek adımı     yazmayın,     şunu     yazın     diye;     “Adım     Hasan’dı     Külcü oldu/Külcülükten        canım        çok        yandı/Bayır’da        gıymatım bilinmezken/Cümle     alem     onu     tanır     oldu//Bayır’da     bir     Külcü yaşadı/Namı     cihana     yürüdü/Bayır’ı     kimse     bilmez     iken/Onun sayesinde Bayır tanındı. Bayırlı Külcü. Ruhuna Fatiha. Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ  

KÜLCÜ

Nevzat Çağlar TÜFEKÇİ’nin Öyküleri (7)

www.milas.org.tr    
Facebook sayfamız yayına başladı.

NÇT’nin Milas Yazıları

NÇT’nin Öyküleri

NÇT’nin Kitapları

NÇT’nin Özyaşamı

NÇT

NÇT’nin Makaleleri

Diğer sayfalar için tıklayınız Diğer sayfalar için tıklayınız